ΑΠΟΨΕΙΣ

Επικίνδυνα και διόλου αστεία

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις, που σπέρνουν τον θάνατο και τη φρίκη, όχι μόνο βαθαίνουν τον φόβο που διαιρεί τους πολίτες σε εθνικότητες, θρησκείες και κοινωνικές τάξεις και τροφοδοτεί την οικοδόμηση τειχών και φραχτών, με ανυπολόγιστες πολιτικές και οικονομικές συνέπειες, αλλά και κάνουν πιο ξέθωρη την προοπτική ενός ισχυρού συμβολαίου μέσα στο ευρωπαϊκό μωσαϊκό, πιο αχνό το όνειρο μιας «διαρκούς ειρήνης». Ωστόσο κάποιοι υπερβαίνουν τον ογκόλιθο της φρίκης και παίζουν με τον τρόμο των άλλων. Αρέσκονται να τους πανικοβάλλουν. Οπως τα τέσσερα αδέλφια στην Αυστραλία που, παριστάνοντας τους τρομοκράτες, απειλούν με ψεύτικα πιστόλια ή πετούν βαλίτσες «με εκρηκτικά» σε δημόσιους χώρους προκαλώντας λιποθυμίες και ακραίες αντιδράσεις (η σελίδα τους στο Facebook όπου αναρτούν τα βίντεο από τις φάρσες έχει ένα εκατομμύριο ακολούθους). Πριν καλά καλά περάσουν 24 ώρες από τη μακελειό στις Βρυξέλλες, στην Τουλούζη Αρχές και επιβάτες τέθηκαν σε συναγερμό μετά την «ειδοποίηση» για ύπαρξη εκρηκτικού μηχανισμού στον αερολιμένα. Ακόμη και στην Ελλάδα, όπου δεν υπάρχουν μέχρι στιγμής συνθήκες εκκόλαψης τρομοκρατικών πυρήνων του ISIS, ορισμένοι επιχειρούν να εκμεταλλευτούν την ευάλωτη ψυχολογία που δημιουργεί το άπλωμα της φτερούγας του φόβου για να προκαλέσουν, έξω για λίγα λεπτά, ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Εκείνη την ίδια ημέρα άγνωστος τηλεφώνησε για τοποθέτηση βόμβας στους σταθμούς «Ελαιώνας» και «Αιγάλεω» του μετρό, με αποτέλεσμα να διακοπούν για ώρα τα δρομολόγια από Κεραμεικό έως Αγία Μαρίνα. Την επομένη το πρωί σήμανε νέος συναγερμός έπειτα από τηλεφώνημα για βόμβα στο αεροδρόμιο Αθηνών «Ελ. Βενιζέλος».

Δεν πρόκειται μόνο για τους γνωστούς φαρσέρ, που «χτυπούν» σχεδόν καθημερινά σε εφετεία και πρωτοδικεία (έχουν μια αδυναμία στα δικαστήρια), σε εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία, γραφεία πολιτικών και ΜΜΕ, και ψυχαγωγούνται με την πανικόβλητη εκκένωση κτιρίων, με ό,τι βλάπτει τους άλλους, αλλά και για άτομα που ίσως δεν γελούν με το αλάφιασμα, με το χτυποκάρδι των άλλων, όμως εκδικούνται το «σύστημα». Για άτομα που θα ήθελαν να ρίξουν για τους δικούς τους λόγους μια βόμβα, αλλά δεν διαθέτουν «την απαραίτητη τεχνογνωσία», ωστόσο ικανοποιούνται με την εκτροπή από την κανονικότητα που προκαλούν. Και συχνά αυτό γίνεται έξις. Πριν ξαναρχίσουν στη χαλαρότητα της μέρας το αναμάσημα των προσωπικών ζητημάτων τους και με τη βεβαιότητα ότι κανείς δεν βάλλει εναντίον τους τον λίθο, επιδίδονται στη μίμηση της προδοσίας της ύπαρξης.

Πρόκειται για την κατάθεση μιας πολιτικοϊδεολογικής θέσης, κάθε άλλο παρά ανώδυνης. Οχι γιατί το «στήσιμο» ενός εφιάλτη απαιτεί μια νοητική και ψυχική δαπάνη άσκοπη –θα μπορούσε να επενδυθεί σε κάτι εποικοδομητικό, χρήσιμο–, αλλά διότι, αν και φάρσα, υπονομεύει τα θεμέλια του πραγματικού, ενισχύοντας την αίσθηση της κινούμενης άμμου, την ανθρώπινη δυσπιστία, τη διάρρηξη των δεσμών που μας δένουν με τους άλλους· επειδή συνθέτει την εικόνα ενός κόσμου που παραπέει, μιας τελευτώσας ανθρωπότητας.