ΑΠΟΨΕΙΣ

Διάτρητος κόσμος

Δ​​ιακομματικές συνακροάσεις που προκαλούνται από άγνωστο τρίτο «κέντρο» κατήγγειλε το ΚΚΕ. Οπως εξήγησε, καλούν τον Περισσό και σηκώνει το τηλέφωνο ταυτόχρονα ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ν.Δ., το Ποτάμι. Και τον Ιανουάριο του 2015 είχαν καταγγελθεί υποκλοπές κινητών σε περιοχές με γραφεία πολιτικών κομμάτων, και έξι μήνες νωρίτερα είχαν διαρρεύσει πληροφορίες για δίκτυο παρακολουθήσεων συνομιλιών μεταξύ πολιτικών και επιχειρηματιών, και την περασμένη άνοιξη ο ιστότοπος WikiLeaks είχε δημοσιεύσει φερόμενη συνομιλία Τόμσεν – Βελκουλέσκου για το ελληνικό πρόγραμμα. Για να μη μιλήσουμε για τα παλιά σκάνδαλα Τόμπρα, Μαυρίκη, υποκλοπών 2004-2005, δηλαδή τις παρακολουθήσεις 100 τηλεφώνων, μεταξύ των οποίων του τότε πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή και υπουργών της κυβέρνησης, με τη χρήση 14 καρτοκινητών «τηλεφώνων- σκιών».

Υπόθεση Σνόουντεν και υποψίες για υποκλοπή συνομιλιών Μέρκελ από αμερικανικές υπηρεσίες, σκάνδαλο στη Βρετανία με καταγραφές συνομιλιών της βασιλικής οικογένειας και διασήμων από δημοσιογράφους, κατηγορίες στην ΠΓΔΜ για παρακολουθήσεις 20.000 πολιτών, καταγγελίες στην Πολωνία για ηχογραφήσεις συνομιλιών υψηλόβαθμων αξιωματούχων, έκθεση της Vodafone για εκτεταμένες παρακολουθήσεις σε 29 κράτη, σε ορισμένα χωρίς δικαστική εντολή, επιβεβαιώνουν τη γενική πεποίθηση ότι όλα μπορούν να υποκλαπούν (η παρακολούθηση έχει εισδύσει στην καθημερινότητά μας, που την ενσωματώνει όπως μια κακιά έξη) κι όποιος παρακολουθεί μπορεί και να παρακολουθείται. Η κατασκοπεία είναι μια πίστα ακραίου ανταγωνισμού, όπου οι κατέχοντες την πιο προηγμένη τεχνολογία υποκλέπτουν τους υπολοίπους. Σε όλες τις μάχες, στρατιωτικές, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, υπήρχε πάντα το όπλο της διείσδυσης στα μυστικά και στα σχέδια του εχθρού. Μόνο που σήμερα αυτό το όπλο είναι απείρως ισχυρότερο και με ιλιγγιώδη ακτίνα δράσης, δεν είναι η φυσική ή άλλη παρουσία, οι «κοριοί» κάθε τύπου, οι δήθεν τεχνικοί του ΟΤΕ στα καφάο, αλλά τα ασύρματα δίκτυα, η παρακολούθηση ακόμη και με τους υπολογιστές κλειστούς.

Ζούμε από καιρό στις κοινωνίες της απόλυτης επιτήρησης, έναν κόσμο που εξαρθρώνεται από τη ραγδαία απώλεια στεγανών. Με την υποκατάσταση της ιδεολογίας της προόδου από την ιδεολογία της επικοινωνίας, ήταν τέτοιες η έκρηξη και η παγκοσμιοποίηση, ανάμεσα σε άλλα, των συστημάτων παρακολούθησης, που το τοπικό «μονοπώλιο» έγινε πλανητική ανταγωνιστική «αγορά». Χωρίς να ατονεί ο εσωτερικός Μεγάλος Αδερφός, εντάσσεται πλέον σε ένα σύστημα που, ενώ μοιάζει με εκείνο των ομόκεντρων κύκλων, στην πραγματικότητα αποτελεί ένα κουβάρι με πλήθος διαπλεκόμενα παρακλάδια.

Ομως εδώ δεν πρόκειται απλώς για ένα βήμα της εξέλιξης, αποτέλεσμα της προμηθεϊκής προσπάθειας του ανθρώπου να επικρατήσει, το οποίο εμφανίζει και αρνητικές πλευρές. Συντελείται μια βαθιά αλλαγή στη δομή του κόσμου, που σπάει στα δύο, στον απτό, με τα σύνορα και τις εθνικές κυβερνήσεις και τις διακρατικές συγκρούσεις και τις φυσικές συμμαχίες, και στον άυλο, όπου δυνάμεις παγκόσμιου διαμετρήματος, άυλες αυτοκρατορίες, αόρατοι συνασπισμοί, άσαρκοι μοναχικοί «λύκοι» μετακινούν πληροφορίες, σχέδια, κεφάλαια με την ταχύτητα του φωτός. Και όπου η αβεβαιότητα και η αταξία γίνονται βασικές παράμετροι και η αναζήτηση ισορροπιών, υπόθεση κλάσματος του λεπτού.