ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Πάντα υπάρχει κάτι που σε λυτρώνει

24grammata--2

Κύριε διευθυντά
Πήρα κάποιο φίλο τηλέφωνο στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων που ως… ευλογία  –η μόνη, βέβαια– μας δίνει η ατυχία του ιού. Αφού είπαμε τα πρώτα τον ρώτησα, περίεργος για τις απαντήσεις του. Κι εκείνος, λες και τον είχα παραγγελία, αράδιασε τα εξής: Δεν φαντάζεσαι, λέει, πόσο έχω χαρεί τα παιδιά μου, τη σύζυγό μου, το σπίτι και τη ζεστασιά του, τους φίλους μου, έστω  από το τηλέφωνο.         

Και προτού αρχίσω να του λέω παρόμοια, βιάστηκε να με ρωτήσει:

«Εσύ πώς τα περνάς στη φυλακή σου;». Διαμαρτυρήθηκα. Eσπευσε να ζητήσει συγγνώμη. Κι εκεί ήταν που τον άδραξα. Λέγοντάς του, μεταξύ άλλων, και τούτα:

Τι λες, αγαπητέ μου; Βρήκα τη χαρά μου. Εχω όλο τον χρόνο να ψάξω τα βιβλία μου, που βέβαια είμαστε οι καλύτεροι φίλοι. Κάποια όμως παλιά ή άλλα που τα είχα παραμερίσει και τα είχα ξεχάσει τελείως, να τα απολαύσω τώρα. Αθεράπευτος φίλος της μουσικής, που ποτέ δεν παραμέλησα, τώρα την απολαμβάνω.
Και συνέχισα: Χαίρομαι τη συντροφιά των αγαπημένων μου όλων είτε με τη συνεχή άμεση παρουσία τους είτε μέσω του υπολογιστή μου.

Με το θαύμα της τεχνολογίας που το λένε σκάιπ. Εχω την ευκαιρία να ψάχνω τις εκκρεμότητές μου. Πολλές άλλωστε και σε πολλά θέματα  εδώ και πολύ καιρό, ίσως χρόνια. Νόμιζα ότι θα έπληττα με τη διαρκή παραμονή μέσα, αλλά πού κάτι τέτοιο.

Oταν όμως σκέπτομαι ότι τόσοι άνθρωποι έφυγαν έτσι απότομα, αυτό με συντρίβει. Σε όλον τον κόσμο μάλιστα.

Σκέπτομαι: Μήπως είναι καιρός να καταλάβουμε ότι είναι όλων μας πάνω στη γη η «τύχη» μας κοινή; Και είναι και μεγάλες μέρες για εμάς. Ειρήνη υμίν, είχε πει Εκείνος. Δεν την  έδωσε όμως. Από εμάς την περιμένει.   

Και πάλι η σκέψη μου κόλλησε σε αυτούς που έφυγαν και φεύγουν. Προσπαθώ να το αποφύγω. Δεν τα καταφέρνω. Και αμέσως έρχεται στη σκέψη… η μουσική. Πάντα υπάρχει κάτι που σε λυτρώνει από καθετί βασανιστικό. Σταματώ για να ψάξω…

Νικος Παπαδοπουλος, Καθηγ. Ψυχολογίας (Παν. Κρήτης και Heidelberg)