ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Ο Ολλανδός ιστορικός και οι χάρτες

Ο Ολλανδός ιστορικός και οι χάρτες

Κύριε διευθυντά

Συχνά ακούω στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης απόψεις πολιτικών, διανοουμένων, ειδικών επιστημόνων για το Μακεδονικό. Τι έχουν όμως να πουν οι νέοι του τόπου μας πάνω σ’ αυτό το θέμα; Δεν πρέπει κι αυτοί να εκφράσουν την άποψή τους; Είναι αδήριτη ανάγκη σε μια τέτοια κρίσιμη στιγμή για το έθνος μας να ακουστούν οι φωνές τους και να αφυπνίσουν τα λόγια τους.

Θα ήθελα κι εγώ λοιπόν να διατυπώσω την προσωπική μου άποψη, απαλλαγμένη από  μισαλλοδοξία, εθνικιστικές πεποιθήσεις και ιδεοληψίες, με μοναδικό γνώμονα το αίσθημα αγνού πατριωτισμού, που τέτοιες ώρες ξεχειλίζει από την ψυχή κάθε Ελληνα πολίτη.

Θεωρώ ότι η παραχώρηση του ονόματος Μακεδονία δεν αφορά αποκλειστικά τον γεωγραφικό προσδιορισμό της γειτονικής χώρας. Πώς είναι δυνατόν κάτι τέτοιο, όταν για μας η Μακεδονία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία, την παράδοση, τον Μέγα Αλέξανδρο, τους αγώνες και τις θυσίες του λαού μας, τον πολιτισμό μας;

Παραχωρώντας την ονομασία είναι σαν να παραχωρούμε την εθνική μας ταυτότητα, τις ρίζες και τις αξίες μας, ένα κομμάτι του ίδιου μας του εαυτού.

Η Μακεδονία ήταν και είναι μια περιοχή που αποτελεί συνδετικό κρίκο ανάμεσα στους Ελληνες, αφού τους επιτρέπει να έρθουν σε επαφή με την παλαιότερη αλλά και σύγχρονη ιστορία τους, με τα επιτεύγματα των προγόνων τους και να νιώσουν περήφανοι, ένα συναίσθημα που δεν χαρίζεται, δεν παραχωρείται και δεν πουλιέται.

Γι’ αυτό τον λόγο θα ήθελα να ζητήσω από την πολιτική ηγεσία της χώρας να μην επιδείξει αδιαφορία για τη λαϊκή βούληση, καθώς, όπως το ίδιο το πολίτευμά μας πρεσβεύει, δημοκρατία σημαίνει λαϊκή κυριαρχία. Ας ακουστεί, έστω και τώρα, η φωνή του  λαού και των νέων, γιατί αυτό είναι ένα εθνικό θέμα, που αφορά όλους μας ως πολίτες, στο οποίο δεν υπάρχει χώρος για ιδιοτέλεια και κομματικές σκοπιμότητες.

Εφη Σακκα

Μαθήτρια Γ΄ Λυκείου

Τι βαθμό βάζετε στα σχολικά βιβλία;

Κύριε διευθυντά

Αν κάποιος παρατηρήσει τα σχολικά βιβλία με τα οποία έρχονται σε επαφή καθημερινά μαθητές της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, θα διαπιστώσει πως δεν συμβαδίζουν με τις σημερινές απαιτήσεις.

Ιδιαίτερα τα γλωσσικά μαθήματα, συχνά, χαρακτηρίζονται ελλειμματικά και απαρχαιωμένα για τα δεδομένα της σύγχρονης κοινωνίας, καθώς παραπέμπουν σε προβληματισμούς της περιόδου που γράφτηκαν, δηλαδή του 2002, παρά της σημερινής εποχής. Είναι εμφανές πως η αναθεώρηση και η επανεξέταση των σχολικών βιβλίων είναι αναγκαία προϋπόθεση ώστε να υπάρξει μια κοινή κατανόηση στα προβλήματα με τα οποία θα βρεθούν αντιμέτωπες οι νέες γενιές. Διότι είναι ξεκάθαρο πως μέσα σε αυτά τα 17 χρόνια υπήρξαν κοινωνικο-ανατρεπτικές αλλαγές που έχουν επιφέρει νέα ζητήματα και ως εκ τούτου χρειάζεται η ανάλογη διαμόρφωση στην ύλη των μαθημάτων.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΝΙΑΡΗΣ

Μαθητής

Οι δολοφονηθέντες και ο αδειούχος

Κύριε διευθυντά

Αυτές τις μέρες θυμόμαστε οι φίλοι του την  επέτειο της  δολοφονίας του Μιχάλη Βρανόπουλου από τη «17 Νοέμβρη». Αυτές τις μέρες παρακολουθούμε την ενασχόληση της πολιτείας με κυνισμό στη διευκόλυνση  του δολοφόνου του να περάσει μερικές μέρες στη θαλπωρή της οικογένειάς του.

Αυτή η απαράδεκτη κατάσταση είναι η συνέπεια του περιώνυμου  νόμου που προώθησε «προοδευτικός» υπουργός Δικαιοσύνης  με πρόσχημα τη λειτουργία των σωφρονιστικών ιδρυμάτων, αλλά  κυρίως για να ικανοποιήσει εκείνους από τους ομοϊδεάτες του της Αριστεράς.

Ορισμένοι από αυτούς είχαν εκφραστεί για την τρομοκρατία με ανεκτικότητα και συγκεχυμένη μαρξιστική ρητορική. 

Η οργάνωση εξαρθρώθηκε μετά τη δολοφονία του Αγγλου στρατιωτικού ακολούθου όταν η βρετανική κυβέρνηση πήρε ενεργό ρόλο στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Η πολιτεία έχει καθήκον να περιορίσει αυτή τη συνεχή και προκλητική εμφάνιση των δολοφόνων τροποποιώντας τον σχετικό νόμο και τον περιορισμό των κρατουμένων όχι σε αγροτικές φυλακές «διακοπών».

Γ. ΜΕΛΙΣΣΙΝΟΣ