ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Ποιος επιλέγει αυτούς που εμείς εκλέγουμε;

Ποιος επιλέγει αυτούς που εμείς εκλέγουμε;

Κύριε διευθυντά
Διάβασα στον «Εθνικό Κήρυκα» της Νέας Υόρκης αναδημοσίευση από την «Καθημερινή», του άρθρου σας «Εγώ δεν μπλέκω». Στο άρθρο αυτό τονίζεται μια εύλογη διαπίστωση, ότι λόγω της ποιότητας του σημερινού πολιτικού προσωπικού, οι σοβαροί άνθρωποι δεν θέλουν να ασχοληθούν με την πολιτική. Και λίγο πολύ, κατηγορείτε τον ψηφοφόρο για αυτό. Οτι διαμαρτύρεται και παραπονιέται για το ήθος των πολιτικών που ο ίδιος εξέλεξε. Διότι, όπως ισχυρίζεσθε, ο ψηφοφόρος είναι που στέλνει στη Βουλή «τηλεμαϊντανούς» και όχι σεμνούς και καταξιωμένους συμπολίτες μας.

Απορώ. Δεν ξέρετε ότι οι βουλευτές που εκλέγονται στη Βουλή δεν είναι επιλογές του ψηφοφόρου; Ναι, τους ψήφισε, αλλά ποιος τους επέλεξε; Ποιος επέλεξε τους τηλεμαϊντανούς; Μπορεί κάποιος να αυτοκηρυχθεί ή να επιλεγεί σαν υποψήφιος ενός κόμματος, χωρίς την ευλογία του «αρχηγού»; Κανείς. Επομένως το επιχείρημα ότι ο λαός τους εξέλεξε άρα είναι και υπεύθυνος για τη σημερινή κρίση που διέρχεται η χώρα μας, είναι λάθος. Γιατί το ήθος και ο χαρακτήρας του αντιπροσώπου μας στη Βουλή δεν είναι απόρροια απόφασης του ψηφοφόρου αλλά των αποφάσεων του αρχηγού.

Πότε ο λαός έλαβε μέρος στην επιλογή; Πότε ρωτήθηκε για τον καταρτισμό της περιβόητης λίστας; Μήπως έγινε κάποιο τοπικό κομματικό συνέδριο με σκοπό την αξιολόγηση των υποψηφίων του τόπου; Μήπως έγιναν προκριματικές εκλογές; Θέλει δεν θέλει, ο ψηφοφόρος θα πρέπει να γευτεί ό,τι του σερβίρει ο αρχηγός. Στις τοπικές κοινωνίες, όπου οι ψηφοφόροι ξέρουν ποιος είναι ο άξιος, ο τίμιος, ο ηθικός, ο αξιοπρεπής μένουν έξω από τη διαδικασία της κατάρτισης της κομματικής λίστας.

Η άποψη επίσης στο άρθρο σας ότι ο «σταυρός» αποτελεί έναν ακόμα παράγοντα της ποιότητας του πολιτικού μας προσωπικού, δεν νομίζω πως αντέχει. Αντιθέτως, θα έλεγα δε ότι ο σταυρός είναι η μοναδική ευκαιρία που έχει ο ψηφοφόρος να ψηφίζει πρόσωπο και όχι κόμμα, για να είναι κάπως υπεύθυνος για τη σημερινή συμπεριφορά του πολιτικού προσωπικού.

Το ιδανικό θα ήταν αν (ο σταυρός) συνδυαζόταν με τη δυνατότητα επιλογής των υποψηφίων από τη βάση, από τους ψηφοφόρους, και όχι από τον αρχηγό με κριτήριο πόσο χαμηλά οι υποψήφιοι κάνουν τεμενά. Τότε ο βουλευτής θα γινόταν πραγματικά αντιπρόσωπος του λαού της εκλογικής του περιφέρειας στη Βουλή και όχι αντιπρόσωπος του αρχηγού στην εκλογική του περιφέρεια. Τότε ο καλός θα έμπλεκε με την πολιτική, ικανοποιώντας έτσι την επιθυμία του να προσφέρει. Η επιλογή είναι ο βασικός παράγοντας για την καλή ποιότητα του πολιτικού μας προσωπικού και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο το καλύτερο.

Αν πρέπει να καταλογίσουμε κάποια ευθύνη στον λαό, είναι ότι δεν διαμαρτύρεται απαιτώντας το δικαίωμά του να επιλέγει τους υποψηφίους αντιπροσώπους του. Γιατί ανέχθηκε τους πολιτικούς να αποφασίζουν για αυτόν χωρίς αυτόν. Γιατί έτσι αποδέχεται ότι είναι πολιτικά και διανοητικά ανώριμος και δεν διαθέτει την ικανότητα να κρίνει και να αξιολογήσει αυτόν που θα αναλάβει την εκπροσώπησή του στη Βουλή. Δεδομένου δε ότι το πολίτευμά μας είναι αντιπροσωπευτική δημοκρατία, πώς μπορεί να θεωρηθεί αντιπρόσωπος κάποιος που δεν έχει επιλεγεί από τον ίδιο τον εκπροσωπούμενο;

Το γεγονός ότι οι σημερινοί ψηφοφόροι έχουν γαλουχηθεί μέσα στην πολιτική ατμόσφαιρα που άφησαν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου, βρίσκουν σαν φυσικό στη «δημοκρατία» ο πρωθυπουργός να έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για όλα. Και όπως φαίνεται, δεν υπάρχει πουθενά στον ορίζοντα η πιθανότητα ότι θα αλλάξει κάτι, ώστε, επιτέλους, η δημοκρατία να λειτουργήσει με τον τρόπο που οι πρόγονοί μας επινόησαν.

Κωνσταντινος Λυκογιαννης, Νέα Υόρκη