ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Μνήμες φιλίας από την αξέχαστη Αμαλία         

Μνήμες φιλίας από την αξέχαστη Αμαλία         

Κύριε διευθυντά
Σε πρόσφατο άρθρο της στην «Κ» για την αξέχαστη Αμαλία Κανελλοπούλου, η συντάκτις σας Μαργαρίτα Πουρνάρα με ανέφερε ως «επιστήθιο φίλο». Δεν ήμουν, παρόλο που με γνώριζε και εγώ τη θαύμαζα για την ομορφιά και την έμφυτη γλυκύτητά της από προπολεμικά. Ημουν τέσσερα χρόνια μικρότερός της. Συναντιόμασταν τότε κυρίως σε γιορτές Χριστουγέννων ή Πρωτοχρονιάς που οργάνωναν οι γονείς μας στα σπίτια μας της τότε ακόμη μικρής Αθήνας. Εχω ακόμη ζωντανά χαραγμένη στη μνήμη μου τη μορφή της, ένδεκα χρόνων, στη χριστουγεννιάτικη γιορτή του 1940, στη μονοκατοικία του καθ. της Οφθαλμολογίας Ιωάννου Χαραμή στην οδό Ρεθύμνης, πάροδο της λεωφ. Αλεξάνδρας.

Στενότερες σχέσεις απέκτησα μαζί της και με τίμησε με τη φιλία της όταν παντρεύτηκα το 1973 την Ελένη, δεύτερη θυγατέρα του καθ. της Φιλοσοφίας Ι. Ν. Θεοδωρακόπουλου, αχώριστου φίλου του θείου της Παναγιώτη Κανελλόπουλου και του Κωνσταντίνου Τσάτσου από την εποχή των κοινών σπουδών τους στη Χαϊδελβέργη, στη δεκαετία του 1920. Οι μεταξύ τους σχέσεις ήταν σχεδόν οικογενειακές. Χαρακτηριστικό ήταν πως, όταν ξέσπασε στις 28/10/40 ο πόλεμος με την Ιταλία και οι γονείς μας έντρομοι αναζητούσαν μέρη για να μείνουμε εκτός Αθηνών από φόβο του βομβαρδισμού των, η Αμαλία και η εξαδέλφη της Εύη Ζήση με τις μητέρες τους φιλοξενήθηκαν επί 10ήμερο από τους γονείς του Θεοδωρακόπουλου, στη γενέτειρά του, τον Βασσαρά, ένα χωριό κοντά στη Σπάρτη.

Η Ελένη λάτρευσε από παιδί την Αμαλία. Η ίδια τής το ανταπέδωσε με την αγάπη και τη φιλία της. Η Ελένη ήταν η «επιστήθια φίλη» της. Την είχε σαν πρότυπό της μέχρι τον πρόωρο θάνατό της τον Σεπτέμβριο του 1997. Οταν βαφτίσαμε την κόρη μας Δέσποινα το 1975, της προσέθεσε σαν δεύτερο όνομα το Αμαλία.

Στρατης Στρατηγης, Επ. δικηγόρος Δ.Ν., τ. βουλευτής Επικρατείας