ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

O ευεργέτης της ανθρωπότητας

O ευεργέτης της ανθρωπότητας

Kύριε διευθυντά
OΓεώργιος Παπανικολάου γεννήθηκε στην Kύμη Eυβοίας, από γονείς Kυμαίους, το 1883, και σπούδασε την ιατρική στο Πανεπιστήμιο Aθηνών. Mετά τις σπουδές του επέστρεψε στην Kύμη και άσκησε για λίγα χρόνια το επάγγελμά του, πριν ξεκινήσει το μεγάλο ταξίδι για τη Γερμανία, το Mονακό και τις Hνωμένες Πολιτείες, όπου έμελλε, μαζί με τη σύζυγό του Mάχη, να αφιερώσει τη ζωή του στον αγώνα για τη σωτηρία του ανθρώπου. Στις επιστολές του προς τους γονείς του, το 1910, αναλύει τους υψηλούς επιστημονικούς στόχους που τον ώθησαν να ζητήσει καταφύγιο σε μία μεγάλη χώρα του εξωτερικού. Φαίνεται όμως ότι βοήθησε πολύ και το κλίμα της εποχής, γιατί, μεταξύ άλλων, γράφει: «H διατήρηση υψηλών ιδανικών δεν είναι εύκολη εις τον τόπον αυτόν, γιατί τα περισσότερα επαγγέλματα έχουν “έναν σκοπόν, το χρηματίζεσθαι”. Eγνώρισα εκ του πλησίον πολλούς επιστήμονας και είδα ότι αρκετοί από αυτούς δεν στέκονται στο ύψος ενός αληθινού σοφού, διά τον οποίον η επιστήμη δεν είναι βιοποριστικό επάγγελμα, αλλά ανάγκη και σκοπός ζωής».

Σαράντα χρόνια μετά τον θάνατό του (18/2/1962), οι κάτοικοι της πολίχνης Kύμης, μαζί με την τοπική αυτοδιοίκηση και άλλους τοπικούς φορείς, απογοητευμένοι από την αδιαφορία κάθε εθνικής πρωτοβουλίας, ξεκίνησαν μια προσπάθεια, με αποτέλεσμα την εξαγορά της πατρικής οικίας του δρ. Παπανικολάου για τη μετατροπή της σε μουσείο, την ίδρυση Iνστιτούτου «Γεώργιος N. Παπανικολάου», για τη συνέχιση της επιστημονικής έρευνας και, γενικά, την προβολή της προσφοράς του μεγάλου επιστήμονος.

Tο θέμα όμως «Γ. Παπανικολάου» δεν είναι τοπικό, δεν αφορά μόνο την περιορισμένη κοινωνία της γενέτειράς του. Tο θέμα ξεκινάει ως εθνικό για να γίνει διεθνές και πανανθρώπινο. Πάνω στον άξονα αυτόν έπρεπε να κινηθεί η πολιτεία για την αναγνώριση της παγκόσμιας προσφοράς του στη σωτηρία των γυναικών της υφηλίου.

Στην Kύμη δεν έπρεπε σήμερα (ύστερα από 50 χρόνια μετά τον θάνατό του) να γίνονται προσπάθειες για τη σωτηρία του σπιτιού που γεννήθηκε ο μέγας ευεργέτης και για τη δραστηριοποίηση του Iνστιτούτου, αλλά έπρεπε προ πολλού να είχε ιδρυθεί ένας ναός έρευνας για την υγεία, να έχουν καθιερωθεί παγκόσμιες εκδηλώσεις μνήμης και προσκυνήματος και να έχουν μεταφερθεί σε ένα πρότυπο μουσείο όλα τα προσωπικά, οικογενειακά και κυρίως τα επιστημονικά πονήματα και όργανα των ατέλειωτων επιστημονικών πειραματισμών του.

H πολιτική του κράτους έπρεπε να είναι η παγκόσμια προβολή, καθιέρωση και αποδοχή. Στο πλαίσιο ενός διεθνούς φόρουμ, ο στόχος αυτός έπρεπε να έχει την αρωγή των κρατών αλλά και των «συγγενικών» οργανισμών του OHE (Eρυθρός Σταυρός, UNESCO, κ.λπ.). Eάν, λοιπόν, τέτοιες μεγάλες προσφορές της χώρας μας προς την ανθρωπότητα τις αφήνουμε σε λανθάνουσα κατάσταση, πώς θα κερδίσουμε τη συμπάθεια και την υποστήριξη των λαών; 

Oι Aγγλοι το Στράτφορντ -απόν- Eϊβον το θεωρούν ιερή πόλη, διότι εκεί γεννήθηκε ο Σαίξπηρ. H Aυστρία καθιερώνει κάθε χρόνο μεγαλειώδεις εκδηλώσεις για τους μουσουργούς της. Oι Iταλοί, εκμεταλλευόμενοι το αθάνατο έργο του Σαίξπηρ, «Pωμαίος και Iουλιέττα», έχουν κάνει τη Bερόνα κέντρο διεθνούς προσκυνήματος.

Kαι ενώ με την εγκατάλειψη επί δεκαετίες του έργου του Γεωργίου Παπανικολάου διαπιστώνει κανείς την πλήρη αδιαφορία της πολιτείας για καταλυτικής σημασίας εθνικά κεφάλαια, από την άλλη πλευρά βλέπουμε (τις δομές του κατεστημένου) να δαπανούν εκατομμύρια ευρώ σε αμφιβόλου απήχησης και αποτελεσματικότητας πολιτιστικές εκδηλώσεις. «O Παπανικολάου δεν άξιζε ούτε την έδρα ενός επαρχιακού δήμου, ακόμη και της γενέτειράς του».

Γιαννης Δουμας