ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Οταν χάνεται το όνειρο του ανθρώπου

H «K» αναδημοσιεύει σήμερα την επιστολή, που είχε λάβει την 1η Οκτωβρίου 2003 από νεαρή αρχαιολόγο, η οποία εργάζεται επί σειράν ετών ως έκτακτη υπάλληλος με επτάμηνες συμβάσεις στο υπουργείο Πολιτισμού, για να υπογραμμίσει την ανθρώπινη διάσταση του όλου θέματος. H επιστολή είχε ως εξής:

«Κάθε φορά που τελειώνουν οι 1.390 ώρες (και πιο παλιά οι 880) αρχίζω να σκέφτομαι τι θα γίνει με την επόμενη σύμβαση. Είναι ένας εφιάλτης που κάθε χρόνο επανέρχεται. Αν όλα πάνε καλά μέχρι τις 15 του Γενάρη κάτι θα γίνει. Αν όχι, έως τον Απρίλη που το πρόγραμμα δράσης θα το επιτρέψει. Εχω και δελτίο άρα δεν μπορώ να γραφτώ και στον ΟΑΕΔ. Μπλέξιμο. Ευτυχώς έχω την πιστωτική κάρτα. Μόλις πιάσω δουλειά τρέχω να την ξεχρεώνω. Παίρνω λιγότερο από 300 χιλιάρικα τον μήνα. Δεν βγαίνω αλλά ποιος νοιάζεται; Ευτυχώς δεν έχω παχύνει και δεν χρειάζεται να αγοράσω καινούργια ρούχα. Φοράω τα παλιά και περιμένω τις εκπτώσεις. Διασκέδαση; Εξοδος; Μια φορά τη βδομάδα και αν. Τις άλλες μέρες βλέπω τηλεόραση και καταναλώνω τα σκουπίδια του πολιτισμού. Στη δουλειά δουλεύω πιο πολύ από τους μόνιμους. Για να τα έχω καλά με τον προϊστάμενο και να μου ανανεώνει τη σύμβαση. Για να δείχνω πόσο χρήσιμη είμαι. Φέτος σκέφτομαι ότι πρέπει να πιάσω και δεύτερη δουλειά. Δεν βγαίνω. Με ζώνουν τα μαύρα φίδια γιατί σκέφτομαι ότι μετά την Ολυμπιάδα οι θέσεις θα μειωθούν. Τι θα κάνω; Μου λένε για προσλήψεις και διαγωνισμούς. Πότε να προλάβω να διαβάσω; Οταν σχολάω στις 3.30 (αν δεν καθήσω και λίγο παραπάνω) θέλω 1 ώρα για να φτάσω σπίτι. Μέχρι να μαγειρέψω πάει 5.30. Είμαι ένα πτώμα. Πώς να διαβάσω; Πώς να συγκεντρωθώ; Δεν είμαι πια 22 χρόνων, τότε μπορούσα να διαβάζω πιο πολύ και πιο αποδοτικά.

Δουλεύω χρόνια στο ΥΠΠΟ. Αλλά τώρα πια αυτό δεν έχει σημασία. Αλλα πράγματα θα μετρήσουν και το ξέρω. Τα καλύτερά μου χρόνια δίνω και τώρα μου λένε πως ίσως και να μην τους κάνω άλλο. Εχω και τους γονείς μου να μου λένε για ένα γνωστό που ξέρει έναν άλλο γνωστό στο ΥΠΠΟ να του μιλήσει για μένα. Να του πει τι, δηλαδή; Εγώ άλλα όνειρα έκανα όταν σπούδαζα όχι να ψάχνω τον γνωστό. Μια αξιοπρέπεια έχει μείνει και αυτή θα μας την πάρουν. Βλέπω τα παιδιά στις απεργίες. Δεν απεργώ γιατί φοβάμαι. Ντροπή μου, θα πείτε, αλλά φοβάμαι. Ακούω τόσα στα γραφεία. Θα με βάλουν στο μάτι και μένα αν απεργήσω. Ντρέπομαι που δεν απεργώ γιατί έχουμε δίκιο. Απορώ με το κουράγιο τους γιατί δεν μαζευόμαστε και πολλοί στις απεργίες. Τα περιμένουμε από αυτούς; Εγώ τουλάχιστον ελπίζω κάτι παραπάνω από αυτούς, αν και διατηρώ τις αμφιβολίες μου για ορισμένους συνδικαλιστές.

Εκανα τα χαρτιά μου για το δικαστήριο. Περιμένω να δικαστώ κι εγώ μαζί με τους άλλους. Αλλά και που βγήκε θετική απόφαση τι έγινε; Τίποτα. Στου κουφού την πόρτα! Οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης είναι πάντα σεβαστές εκτός από εκείνες που δεν αρέσουν στο κράτος. Δεν είναι ντροπή;

«Ντρέπομαι»

Ντρέπομαι που δουλεύω στο ΥΠΠΟ. Βλέπω από μέσα τι γίνεται με τον πολιτισμό. Δεν τα περίμενα έτσι, αλλά δεν ξέρω και τι να κάνω. Να πάω στην εκπαίδευση; Εύκολο είναι; Και η επαρχία; Αντε πάλι να ξεσπιτώνομαι και να τρέχω στην άκρη της γης. Να πάω αλλού; Πού; Ακούω και όσους πήγαν στον ιδιωτικό τομέα και φύγαν τρέχοντας.

Βλέπω ότι όλα πάνε χαμένα. H πατρίδα μου με πληγώνει και με υποτιμά. Τι θα γίνει παρακάτω δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν έχει παρακάτω. Σκέφτηκα να μοιράσω αυτό το γράμμα σαν ανοιχτή επιστολή στους συναδέλφους που τραβάνε τα ίδια με μένα. Φοβήθηκα και πάλι. Προτίμησα να το στείλω με e-mail. Ετσι θα κρατήσω την ανωνυμία μου. Αλλωστε, δεν έχω τίποτε σπουδαίο να πω.

Αν κάνω οικογένεια πώς θα μεγαλώσω τα παιδιά μου; Τι θα τους πω όταν με ρωτήσουν γιατί να σπουδάσουν; Τι θα τους πω όταν με ρωτήσουν γιατί πρέπει να ‘ναι περήφανα; Τι θα τους πω όταν με ρωτήσουν γιατί δεν χαμογελώ πια; Θα τους δείξω τον κ. υπουργό Πολιτισμού και θα τους πω ότι αυτός φταίει για όλα. Θα με καταλάβουν; Βλέπω το πτυχίο μου στον τοίχο και σκέφτομαι να το πετάξω. Ας κάνουμε κάτι, γιατί δεν πάει άλλο. Ο,τι μπορεί ο καθένας. Οπως μπορεί.

Μία ακόμη συμβασιούχος στο ΥΠΠΟ».