ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Παραγκωνισμένα αισθάνονται «τα παιδιά» της Ν.Δ.

Σαφές δείγμα του νέου πολιτικού πολιτισμού που επαγγέλθηκε προεκλογικά ο κ. K. Καραμανλής αποτελεί η απόφαση να μην επικρατήσουν κομματικά κριτήρια, κατά τη διαδικασία επιλογής των προσώπων που στελεχώνουν ή προγραμματίζεται να στελεχώσουν τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Κύριο χαρακτηριστικό των επιλογών αυτών, μέχρι στιγμής, δεν είναι οι πολιτικές αντιλήψεις των στελεχών, αλλά κατά πόσο είναι άξιοι και χρήσιμοι για τις συγκεκριμένες θέσεις.

Και ενώ κατ’ αυτό τον τρόπο διαψεύδεται η πολεμική που είχε δεχθεί στην προεκλογική περίοδο, ότι δηλαδή ως κυβέρνηση θα προχωρήσει σε ρεβανσιστικού τύπου κινήσεις, η Νέα Δημοκρατία τώρα κινδυνεύει να βρεθεί υπόλογη μπροστά στον κομματικό της μηχανισμό. Εναν μηχανισμό, που, όπως υποστηρίζεται, επί μια εικοσαετία βρέθηκε εκτός της σκληρής καθημερινότητας της κρατικής μηχανής, στις περισσότερες των περιπτώσεων τέθηκε στο περιθώριο, ενώ σε ορισμένες χρονικές περιόδους δέχθηκε διώξεις και έγινε δέκτης διαθέσεων εξόντωσης…

Προβληματίζονται…

Τα πρόσωπα που τον απαρτίζουν στηρίζονται περισσότερο στην προσμονή για την υλοποίηση των υπεσχημένων παρά στην κοινή ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα και στην ίδια πολιτική αντίληψη σχετικά με το ποια είναι η σχέση κόμματος και κράτους και έχουν αρχίσει ήδη να… προβληματίζονται με τα όσα βλέπουν και διαπιστώνουν:

Στελέχη του δημόσιου τομέα που δεν ανήκαν στη Νέα Δημοκρατία, αναβαπτίζονται μέσα από τα δημόσια πόστα, στα οποία τους τοποθετεί η νέα κυβέρνηση.

Σε διάφορες άλλες νευραλγικές θέσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ζητείται η συνεισφορά στελεχών ή πραγματοποιούνται τοποθετήσεις άλλων, με σαφείς πολιτικές αντιλήψεις, που βρίσκονται σε ευθεία σύγκρουση, με αυτές της φιλελεύθερης παράταξης.

Και τέλος, διευθυντές και στελέχη του ΠΑΣΟΚ έλαβαν ήδη την διαβεβαίωση, ότι θα παραμείνουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, τη στιγμή κατά την οποία, για να εξελιχθούν στη διοικητική πυραμίδα… έθεσαν στο περιθώριο στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, που φυσικά αναμένουν επί αρκετά χρόνια την αποκατάστασή τους.

Αναγκαστικές επιλογές

Ως ένα βαθμό, το όλο υπερβατικό πολιτικό πείραμα έχει μέγιστο ενδιαφέρον. Και από μία άποψη δικαιολογείται, καθώς η Νέα Δημοκρατία ήταν μεν έτοιμη να κυβερνήσει, στελέχη όμως με πείρα και ρυθμούς καθημερινού «μάναντζμεντ» δεν διέθετε. Και τούτο διότι, τα στελέχη βγαίνουν μέσα από την διοίκηση και ελάχιστα νέα στελέχη του κόμματος την έχουν ασκήσει.

Ετσι, η στάση απέναντι στο «κατεστημένο του χθες» ήταν σε ορισμένες περιπτώσεις -όπως άλλωστε παραδέχονται και οι ίδιοι οι υπουργοί της κυβέρνησης- αναγκαστική: Τους βαστήξαμε γιατί δεν έχουμε άλλους που να γνωρίζουν το αντικείμενο. Σε άλλες όμως περιπτώσεις, όπου οι ενδιαφερόμενοι ανέμεναν ότι με την αλλαγή κυβέρνησης μετά από τόσα χρόνια θα ερχόταν η σειρά τους, ξαφνικά νιώθουν ότι κάθε άλλο παρά τους χρειάζεται η νέα κατάσταση, η οποία στηρίζεται κυρίαρχα στη σύνθεση και όχι σε κατ’ ανάγκην κομματικές επιλογές.

Είναι σαφές ότι το μήνυμα του πολιτικού πολιτισμού, που εκπέμπει σήμερα η κυβέρνηση, όσον αφορά τη στάση της απέναντι στο «κατεστημένο του χθες», δημιουργεί ρήξεις με τον κομματικό της μηχανισμό. H έκβαση της «μάχης» αυτής προκαλεί τεράστιο ενδιαφέρον, αφού είναι σίγουρο ότι ο κομματικός μηχανισμός δεν θα θελήσει να πέσει αμαχητί.

Το επιχείρημα που υπογράμμιζε εκνευρισμένος πρόεδρος μίας μεγάλης νομαρχιακής επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας δείχνει πολύ συγκεκριμένα το πώς αισθάνεται ο κομματικός μηχανισμός: «Εμείς τους ψηφίσαμε, όχι για να διώξουμε… τον Βενιζέλο, αλλά για να φύγουν αυτοί που ήταν κάτω από αυτόν. Αν είναι να μείνουν οι ίδιοι, τότε… τι τους ψηφίσαμε;».

Ο απλοϊκός, υπερβολικά όμως «κομματικός» τρόπος, με τον οποίο αντιμετωπίζει τη συναινετική στάση της κυβέρνησης, η βάση της Νέας Δημοκρατίας δεν δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στη φάση που διανύουμε. Ωστόσο φαίνεται ότι το μήνυμα του πολιτικού πολιτισμού που εκπέμπει η κυβέρνηση, εφαρμόζεται με πολύ γρήγορα βήματα για να το κατανοήσει, να το δεχθεί και φυσικά να το εκπέμψει, η βάση του κόμματος. Και τούτο διότι την πτώση των διαχωριστικών γραμμών, τα περισσότερα κομματικά στελέχη την έβλεπαν μέχρι σήμερα ως ένα… ψηφοθηρικό μέσο και όχι ως μία ειλικρινή διάθεση προσέγγισης ψηφοφόρων άλλων χώρων. Και φυσικά, δεν φανταζόντουσαν ποτέ ότι την επομένη των εκλογών θα γίνει μεν πράξη το σύνθημα «Κυβέρνηση όλων των Ελλήνων», αλλά μέσα σε αυτήν… την κυβέρνηση δεν θα συμπεριλαμβάνονταν οι ίδιοι.