ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Αποψη: Να τους δοθεί άδεια ζωής

«Μια ζωή δεν αξίζει τίποτα, όμως τίποτα δεν αξίζει μια ζωή.»
Αντρέ Μαλρώ, «Οι κατακτητές»

Η συνεχιζόμενη για 43η ημέρα απεργία πείνας στο Μέγαρο Υπατία και στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, ίσως μέσα στις επόμενες ημέρες να φθάσει στην αρχή μιας δραματικής κορύφωσης.

Τα πράγματα όμως είναι απλά.

Από τη μία, υπάρχει η Ελληνική Δημοκρατία. Η εκλεγμένη κυβέρνησή της εκτιμά ότι, όχι μόνο για νομικούς, αλλά κυρίως για πολιτικούς λόγους, δεν είναι δυνατόν να χορηγήσει στους παρανόμως εισελθόντες στην ελληνική επικράτεια αλλοδαπούς άδεια παραμονής. Μια τέτοια υποχώρηση θα δημιουργούσε «δεδικασμένο» -και μάλιστα κάτω από τις κρατούσες συνθήκες στον ευρύτερο μεσογειακό χώρο- θα έδινε το σύνθημα για απόπειρα μαζικής εισόδου λαθρομεταναστών στη χώρα, στην οποία ήδη διαβιοί απροσδιόριστος αριθμός εκατοντάδων χιλιάδων αλλογενών και αλλοθρήσκων, με θετικές αλλά και αρνητικές κοινωνικές, πολιτισμικές και πολιτικές επιπτώσεις.

Από την άλλη, υπάρχουν 300 άνθρωποι, οι οποίοι διεκδικούν τη δυνατότητα νομίμου παραμονής στη χώρα, όπου εργάζονται χωρίς κοινωνικά δικαιώματα, της οποίας όμως έχουν παραβιάσει τα σύνορα. Ασφαλώς, οι λαθρομετανάστες, γενικώς, δεν είναι οι μόνοι ούτε οι κατάφωρα παρανομούντες. Υπάρχουν κάθε είδους και επιπέδου συμμορίες οι οποίες λυμαίνονται τον Τόπο. Ομως η περίπτωση των λαθρομεταναστών, και ειδικότερα η περίπτωση των απεργών πείνας, δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο σχετικισμού, καθώς η νομιμοποίησή τους, συν τοις άλλοις, θα έδειχνε ένα κράτος πανταχόθεν πλέον εκβιαζόμενο… Πολύ δε περισσότερο που οι απεργοί πείνας -στον βαθμό που εγκύρως εκπροσωπούνται- απέρριψαν τις συμβιβαστικές προτάσεις της κυβερνήσεως.

Πλάι στους εξαθλιωμένους απεργούς πείνας υπάρχουν συμπαραστάτες -πιθανόν δε κάποιοι εξ αυτών ανέτως διαβιούντες- αλλά όχι συναπεργοί πείνας.

Το ερώτημα που προκύπτει αφορά όλους μας: Αξίζει μια άδεια παραμονής όσο μια ανθρώπινη ζωή; Ο γράφων, αν και δεν έχει ειδική σημασία η γνώμη του, απαντά «όχι».

Οσοι παίζουν πολιτικό παιχνίδι στην πλάτη τους και τους καθοδηγούν, ας εξηγήσουν στους ίδιους τους απεργούς, αλλά και στο Πανελλήνιο, γιατί η άδεια παραμονής έχει μεγαλύτερη αξία από αυτό που ο Σολωμός ονόμασε «μέγα καλό και πρώτο» ή ας τους δώσουν άδεια ζωής. Ας κάνουν ένα βήμα πίσω. Η κυβέρνηση ήδη έκανε αρκετά. Ας τους καλέσουν, άμεσα πριν υπάρξει νεκρός, να λύσουν την απεργία τους.

Και όσοι υπερευαίσθητοι, ας αγωνιστούν με κόστος προσωπικό για τα κοινωνικά δικαιώματα και των ξένων εργαζομένων. Πόσο θα τους κοστίζει η ασφάλιση της καθαρίστριάς τους;