ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Τι θα γίνει αν ένα κόμμα πτωχεύσει λόγω οφειλών

Τι θα γίνει αν ένα κόμμα πτωχεύσει λόγω οφειλών

Ακόμη και 5.000 ευρώ να χρωστάς σήμερα στο κράτος, μπορεί να βρεθείς φυλακή. Πώς λοιπόν κυκλοφορούν… ελεύθερα τα κοινοβουλευτικά μας κόμματα που οφείλουν στις τράπεζες περί τα 250 εκατ. ευρώ; Και αν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ που χρωστούν τη μερίδα του λέοντος αδυνατούν πλέον να εξυπηρετήσουν τα τεράστια δάνεια που πήραν, μήπως θα έπρεπε να αναζητηθούν ευθύνες όχι μόνον από αυτούς που τα έλαβαν, αλλά και από εκείνους που τα χορήγησαν;

Το ερωτήματα αυτά που διατυπώνονται τον τελευταίο καιρό είναι εύλογα, αλλά δεν έχουν ξεκάθαρη απάντηση. Το νομικό πλαίσιο που διέπει τη λειτουργία των κομμάτων δεν είχε βέβαια προβλέψει τι θα γίνει στην περίπτωση που ένα κοινοβουλευτικό κόμμα πτωχεύσει αδυνατώντας να ανταποκριθεί στις οφειλές του. Γιατί, κακά τα ψέματα, αυτό έχει συμβεί κυρίως με το ΠΑΣΟΚ. Η μειωμένη κρατική επιχορήγηση που λαμβάνει από το 2012 λόγω της εκλογικής του κατάρρευσης ούτε κατά διάνοια δεν μπορεί να καλύψει τα δάνεια περίπου 120 εκατ. ευρώ που χρωστά κυρίως στην Αγροτική Τράπεζα (ανήκει πλέον στην Πειραιώς). Αλλά και η Ν.Δ. είναι αμφίβολο αν θα κατορθώσει ποτέ να καλύψει τις οφειλές των περίπου 132 εκατ. στην ίδια τράπεζα.

«Καθολικοί διάδοχοι»

Αυτός άλλωστε ήταν και ο λόγος που ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε την εβδομάδα που πέρασε μια τροπολογία προειδοποιώντας τους κ. Ευ. Βενιζέλο και Αντ. Σαμαρά να μην αποτολμήσουν αυτό που φημολογείται. Δηλαδή να αλλάξουν τα ονόματα των κομμάτων τους, για να παραγράψουν τα χρέη τους. «Κόμματα τα οποία προέρχονται από τον μετασχηματισμό κομμάτων που έχουν εκλεγεί στις τελευταίες εθνικές ή ευρωπαϊκές εκλογές θεωρούνται καθολικοί διάδοχοι των κομμάτων από τα οποία προέρχονται ως προς το σύνολο των οφειλών τους στο Δημόσιο και τις τράπεζες {…} ανεξαρτήτως εάν το εκ μετασχηματισμού προερχόμενο κόμμα απέκτησε νέο ΑΦΜ και κατέθεσε νέα δήλωση στον Αρειο Πάγο». Αυτό γράφει η τροπολογία του ΣΥΡΙΖΑ που επιδιώκει βέβαια να εκθέσει προκαταβολικά τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ αν την απορρίψουν.

Δεν την κατέθεσε τυχαία το κόμμα του κ. Τσίπρα, το οποίο παρεμπιπτόντως χρωστά και εκείνο περί τα 8 εκατ. ευρώ στις τράπεζες. Το πτωχευτικό δίκαιο, όπως ελέχθη, δεν προβλέπει κάτι για την περίπτωση «λουκέτου» ενός κόμματος. Ολοι, όμως, οι νομικοί με τους οποίους μίλησε η «Κ» υποστήριξαν ότι με την υφιστάμενη νομοθεσία αν π.χ. «κλείσει» το ΠΑΣΟΚ είναι μάλλον δύσκολο τα χρέη του να «περάσουν» στην «Ελιά». Διότι προφανώς και με ένα κόμμα θα πρέπει να ισχύσει ό,τι και στην περίπτωση πτώχευσης μιας εταιρείας. Δηλαδή διανομή της όποιας κινητής και ακίνητης περιουσίας του στους δανειστές του και ακολούθως… «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος».

Θα αναρωτηθείτε, βέβαια: Δεν έχουν ευθύνη όσοι υπέγραφαν εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ ή και της Ν.Δ. τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Η απάντηση των νομικών και σε αυτό δεν είναι απόλυτη. Διότι, όπως λένε, θα είναι μάλλον παράδοξο για τα χρέη του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. να εκποιηθεί π.χ. η προσωπική περιουσία των πολιτικών τους αρχηγών (που υπέγραψαν τα επίμαχα δάνεια) και να μην διωχθούν παράλληλα και οι τραπεζίτες που τα χορήγησαν.

Ο ρόλος των τραπεζών

Και κάπου εδώ φτάνουμε μάλλον στην ουσία του ζητήματος. Μέχρι την έναρξη της κρίσης οι τράπεζες -παλιότερα η Εθνική και από το 1999 κυρίως η Αγροτική- έδιναν υπέρογκα δάνεια στα δύο μεγάλα κόμματα όχι βέβαια με εγγύηση την ανύπαρκτη περιουσία τους. Τα χορηγούσαν -σε προφανή συνεννόηση με την εκάστοτε κυβέρνηση- έχοντας την «ασφάλεια» της τακτικής μελλοντικής χρηματοδότησής τους, ξέροντας επιπλέον ότι το ύψος της συνδέεται με τα ποσοστά που λαμβάνουν στις εκλογές. Το ερώτημα λοιπόν είναι: Οφειλαν ή και μπορούσαν οι τραπεζίτες να προβλέψουν π.χ. το 2002 ότι δέκα χρόνια αργότερα το ΠΑΣΟΚ θα κατέρρεε εκλογικά με συνέπεια να μην μπορεί να εξυπηρετήσει τα δάνειά του;

Κάποιοι υποστηρίζουν πώς «ναι θα όφειλαν», κάποιοι το αντίθετο. Σε κάθε περίπτωση το ενδεχόμενο να προκύψει μια μήνυση σε βάρος τους από οποιονδήποτε θεωρεί ότι με τις επιλογές τους ζημιώθηκε (π.χ. τον μέτοχο μια τράπεζας) παραμένει ανοιχτό.

Πού πήγαν όλα αυτά τα χρήματα

Είναι μάλλον βέβαιον πως όσοι διάβασαν το διπλανό κείμενο έχουν μείνει με την απορία πού πήγαν όλα αυτά τα χρήματα που δανείστηκαν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Η απάντηση που δίνουν οι επιτελείς τους είναι στις προεκλογικές περιόδους και κυρίως στις μετακινήσεις ψηφοφόρων. Και έχουν μάλλον δίκιο αν αναλογιστεί κανείς ότι σε κάθε εκλογική αναμέτρηση μέχρι το 2012 ξόδευαν έναν πακτωλό εκατομμυρίων σε αεροπορικά και ακτοπλοϊκά εισιτήρια για να οδηγούν στις κάλπες τους ψηφοφόρους τους. Για να έχετε μια τάξη μεγέθους, το 2009 το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ πλήρωσαν τα έξοδα μετακίνησης σε 110.000 πολίτες, πολλούς από τους οποίους έφεραν και από το εξωτερικό, ενώ ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ το 2012 λέγεται ότι δαπάνησε περί τα 4,5 εκατ. ευρώ για τον ίδιο λόγο.

Στην ερώτηση βέβαια αν για όλα αυτά τα έξοδα υπάρχουν παραστατικά, τα στόματα κλείνουν. Κατ’ ιδίαν ωστόσο τα νεότερα στελέχη της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ δεν αρνούνται πια ότι την εποχή των παχιών αγελάδων χρήματα μοιράζονταν ακόμη και με επιταγές που έγραφαν απλώς… «εμού του ιδίου». Γι’ αυτό και προκρίνουν την ανάγκη μιας άλλης διαδικασίας χρηματοδότησης και ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων. Ολοι όμως περιμένουμε πότε θα περάσουν από τη θεωρία στην πράξη…