ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Κεντροαριστερά: Ερωτήματα, πρόσωπα, ισορροπίες

Κεντροαριστερά: Ερωτήματα, πρόσωπα, ισορροπίες

Ας υποθέσουμε ότι γίνεται η συγχώνευση ΠΑΣΟΚ, Ποταμιού, ΔΗΜΑΡ και ΚΙΔΗΣΟ, και προκηρύσσονται μέχρι το καλοκαίρι εκλογές. Ποιοι άραγε θα κατέβουν με λίστα στα ενιαία ψηφοδέλτια; Θα παραχωρήσει ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Θαν. Θεοχαρόπουλος τη θέση του στον Γ. Παπανδρέου στο Επικρατείας; Κι ο Στ. Θεοδωράκης θα καταδεχθεί να κατέβει στην Α΄ Αθήνων υπό την κ. Φώφη Γεννηματά, η οποία ως επίδοξη πρόεδρος του νέου σχήματος θα εκλεγεί οπουδήποτε επιθυμεί; Κι αν στη νέα συμπαράταξη συμμετάσχουν η Αννα Διαμαντοπούλου, ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης, ο Γ. Φλωρίδης και ο Γ. Ραγκούσης, σε ποιες περιφέρειες θα διασφαλίσουν και εκείνοι την εκλογή τους (αν δεχθούν ως πρόεδρο την κ. Γεννηματά); Αλλά κι αν ακόμη όλα αυτά συμβούν, οι 36 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού τι θα απογίνουν; Πώς θα πεισθούν να παραχωρήσουν στα «νέα» στελέχη τις εκλόγιμες θέσεις τους, ρισκάροντας την επανεκλογή τους;

Ακόμη περισσότερα είναι τα ερωτήματα, αν οι εκλογές γίνουν μετά το καλοκαίρι, καθώς τότε θα επανέλθει και ο σταυρός προτίμησης. Θα αποδεχθούν άραγε οι βουλευτές του Ποταμιού να εκτεθούν σε σταυρό, όταν θα ξέρουν ότι ο σαφώς ισχυρότερος μηχανισμός του ΠΑΣΟΚ θα πριμοδοτήσει μόνον τους «πράσινους»;

Ολα τούτα δεν διατυπώνονται τυχαία. Δείχνουν τους πραγματικούς λόγους που η περιβόητη συμφωνία ΠΑΣΟΚ – Ποταμιού και των άλλων δημοκρατικών δυνάμεων είναι μάλλον καταδικασμένη σε αποτυχία, κι ας εξακολουθούν να χύνονται κιλά δημοσιογραφικής μελάνης και να χαραμίζεται φαιά ουσία από όσους ασχολούνται μαζί της.

Δεν είναι θέμα μόνον προσώπων και ισορροπιών. Αν μιλήσει κανείς με όσους παρασκηνιακώς προσπαθούν να συνεννοηθούν, συμπεραίνει ότι τα εμπόδια είναι ακόμη μεγαλύτερα, φτάνοντας μέχρι και την κρατική επιχορήγηση. Αυτή άλλωστε εξηγεί τους λόγους που στο ΠΑΣΟΚ δεν επιθυμούν έναν καινούργιο ενιαίο φορέα που θα καταργήσει τα υφιστάμενα κόμματα, αλλά μιλούν για ομοσπονδία κομμάτων που θα συνενωθούν προεκλογικά για να διεκδικήσουν από κοινού την ψήφο. Με απλά λόγια, η κ. Γεννηματά φέρεται να επιθυμεί κάθε κόμμα να διατηρήσει την αυθυπαρξία του (και επομένως την επιχορήγησή του), αλλά παράλληλα να εκλεγεί κι ένας ομοσπονδιακός πρόεδρος, θέση στην οποία βλέπει προφανώς τον εαυτό της. Αντιθέτως, ο κ. Θεοδωράκης θέτει ως απαράβατο όρο τη δημιουργία ενός εντελώς νέου και ενιαίου σχήματος, και κυρίως την είσοδο νέων ανθρώπων σε αυτό, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι προτιμά να αποτύχει και μόνος του, καθώς η συνένωση ΠΑΣΟΚ και Ποταμιού δεν θα πείσει κανέναν.

Ας σημειωθεί, τέλος, ότι μεταξύ των δύο κομμάτων υπάρχει και ένα επιπλέον ανομολόγητο χάσμα, που ανέδειξε όμως ο κ. Γ. Παπανδρέου. Ο πρώην πρωθυπουργός δήλωσε ότι στο τραπέζι των κεντροαριστερών συζητήσεων θα ήθελε και τον ΣΥΡΙΖΑ, ενδεχόμενο που προκαλεί αλλεργία στον κ. Θεοδωράκη, όχι όμως και στην κ. Γεννηματά, η οποία μοιάζει πλέον να προσπαθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα.