ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το «δώρο» του Δάκη Ιωάννου στην Υδρα μετράει 11 χρόνια διεθνούς παρουσίας

gkat_02_1306_page_1_image_0004

Πριν από 11 χρόνια, ο Δάκης Ιωάννου ανακαίνισε τα Σφαγεία στην Υδρα και έκτοτε κάθε καλοκαίρι προσκαλεί έναν σπουδαίο διεθνή καλλιτέχνη να φτιάξει μια επιτόπια εγκατάσταση. Δεν είναι μόνον η παρουσίαση διεθνώς αναγνωρισμένων εικαστικών που κάνει τον θεσμό τόσο δημοφιλή αλλά και η ατμόσφαιρα  της διοργάνωσης. Τα εγκαίνια γίνονται την ώρα του δειλινού, με εκπληκτικά πορφυρά χρώματα στον ουρανό, με τη μυρωδιά του ξερού μάραθου. Παρέες από φιλότεχνους βαδίζουν όλοι μαζί από το λιμάνι μέχρι τον εκθεσιακό χώρο. Η βραδιά έχει όλη τη μεσογειακή εγκαρδιότητα που κορυφώνεται σε ένα σούπερ τραπέζι, το οποίο στήνεται ad hoc, κάτω από μία σειρά λαμπιόνια. Οσο για το έργο που φιλοξενείται στα Σφαγεία, είναι κάθε φορά μια τρομερή έκπληξη, που συχνά απαιτεί τη συμμετοχή του θεατή.

Θυμάμαι λ.χ. πριν από λίγα χρόνια τον Ουρς Φίσερ που ζήτησε από τους κατοίκους της Υδρας και τους επισκέπτες να φτιάξουν έργα από πηλό ή τον Νταγκ Αϊτκεν που για να δουν το δικό του έργο έπρεπε να επιβιβαστούν σε μια φορτηγίδα και να το απολαύσουν εν πλω. Ακόμα καλύτερα, στην παρθενική έκθεση ο Μάθιου Μπάρνεϊ αποφάσισε να βάλει έναν αληθινό καρχαρία να πρωταγωνιστήσει στο δρώμενο. Φέτος, τη σκυτάλη παίρνει η περίφημη Κίκι Σμιθ, μία από τις πιο εμβληματικές γυναίκες στο στερέωμα του contemporary art. Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 18 Ιουνίου και όλοι αναμένουν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δουν τι θα σκαρφιστεί η πολυμήχανη καλλιτέχνις.

to-doro-toy-daki-ioannoy-stin-ydra-metraei-11-chronia-diethnoys-paroysias0
Ο περίφημος καρχαρίας του Μάθιου Μπάρνεϊ το 2009.

Η μεγάλη επιτυχία των Σφαγείων οφείλεται στον Κύπριο συλλέκτη: έχει την αισθητική, τις διασυνδέσεις και το πάθος για να φτιάξει έναν τέτοιο θεσμό.  Εκείνος, άλλωστε, άνοιξε την πόρτα της σύγχρονης εικαστικής δημιουργίας στο ελληνικό κοινό το ’80. Στο εγχείρημα συμβάλλει με τη στήριξη και την αιγίδα του και ο Δήμος Υδρας. Η Μαρίνα Βρανοπούλου έχει βάλει και εκείνη το δικό της λιθαράκι, καθώς επωμίζεται κάθε χρόνο το βάρος της υλοποίησης του πρότζεκτ. Της ζήτησα να μου συμπυκνώσει σε μια παράγραφο τις δικές της σκέψεις.
Ιδού: «Στα παλαιά Σφαγεία του νησιού, ο τρέχων εκθεσιακός χώρος του Ιδρύματος

ΔΕΣΤΕ, που ήταν κάποτε σημαδεμένος από αίμα, από κόπο, τώρα πια ταυτίζεται με την τέχνη. Από το 2009 οι εκθέσεις είναι 11, οι περφόρμανς 7, οι καλλιτέχνες πιο πολλοί, οι καλεσμένοι κάποτε 200, τώρα 800, οι αριθμοί είναι μπερδεμένοι πλέον.  Γιατί ποιος μπορεί να μετρήσει την  έκφραση και ποιος ξέρει πόση είναι η δημιουργία, η ευφυΐα, το ταλέντο; Στον τερματισμό μία ανθρώπινη ακτογραμμή  που συζητάει την εκάστοτε εμπειρία και δίνει ραντεβού το επόμενο καλοκαίρι εκεί πάλι στο ΔΕΣΤΕ, στην Υδρα».