ΚΟΙΝΩΝΙΑ

«Η τηλεκπαίδευση μετά την καραντίνα»

«Η τηλεκπαίδευση μετά την καραντίνα»

Η τηλεκπαίδευση ήρθε για να μείνει, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Και δε μιλάω μόνο για την κατ’ ανάγκην εφαρμογή αυτής λόγω υγειονομικών περιορισμών, αυτό ήταν άλλο ένα βάπτισμα του πυρός για τα πανεπιστήμια μας. Μιλάω για την κατ’ επιλογήν, συμπληρωματική εφαρμογή αυτής από την ακαδημαϊκή κοινότητα. Μιλάω για μια εξ ολοκλήρου νέα προσθήκη στη μέχρι τώρα πανεπιστημιακή μας εμπειρία, με τις διαλέξεις να παραδίδονται κανονικά ενώ ταυτόχρονα θα εκπέμπονται και σε ζωντανή μετάδοση, για όλους τους ενδιαφερόμενους φοιτητές.

Για αρχή, θα μπορούμε να εξοικονομούμε ενέργεια και χρόνο από την καθημερινή μας μετακίνηση. Θα ρυθμίζουμε ελεύθερα το πρόγραμμα μελέτης μας, παρακολουθώντας ταυτόχρονα, όλες μας τις διαλέξεις από την άνεση του καναπέ μας, με μεγαλύτερη προσήλωση και αποδοτικότητα. Δε θα χρειάζεται να ξυπνάμε κυριολεκτικά από τα χαράματα, για να είμαστε στην ώρα μας στο πρώτο πρωινό μάθημα της σχολής, όταν μένουμε μακριά από αυτή. Παράγοντες όπως κίνηση και απεργίες δε θα είναι πλέον πρόβλημα ενώ οι καταλήψεις δε θα επηρεάζουν πια την πλειοψηφία των φοιτητών.

Ακόμα, φοιτητές οι οποίοι έχουν ολοκληρώσει το βασικό κύκλο σπουδών τους αλλά χρωστούν μερικά μαθήματα, θα μπορούν ξανά να παρακολουθούν τα υπολειπόμενα αυτά μαθήματα από το μόνιμο τόπο κατοικίας τους, εξοικονομώντας σημαντικό ποσό χρημάτων από πιθανά ενοίκια και λοιπά κόστη διαμονής που, για αρκετά νοικοκυριά σήμερα, είναι πρόβλημα ζωτικής σημασίας.

Τέλος, όταν θα εμφανίζεται χωροταξικό ζήτημα, κανείς δε θα χρειάζεται να στέκεται στην καλύτερη όρθιος (αν όχι καθιστός στο πάτωμα) ή να αποχωρεί από τη διάλεξη λόγω του αφόρητου συνωστισμού. Έτσι, ο φοιτητής θα αποφεύγει την ταλαιπωρία ενώ θα κάνει τη ζωή του λίγο πιο εύκολη, μέχρι τα πανεπιστήμια να λύνουν το πρόβλημα που κάθε χρόνο δημιουργείται, είτε από μαζικές μετεγγραφές, είτε από αναδιανομή και ελλείψεις αιθουσών, είτε από τις συχνά κακές οργανωτικές δεξιότητες των αρμοδίων.

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι η τηλεκπαίδευση απειλεί το επάγγελμα του εκπαιδευτικού και ότι δεν πρέπει να εφαρμοστεί. Εγώ θα διαφωνήσω, λέγοντας πως όχι απλά δεν το απειλεί, αλλά το ενισχύει, μιας και η τεχνολογία έχει αποδειχθεί αδιαμφισβήτητος σύμμαχος στην εκπαιδευτική διαδικασία, με πρωταγωνιστές το eclass, το moodle, τα πανεπιστημιακά emails, την e-γραμματεία και όλες τις ηλεκτρονικές πλατφόρμες εξυπηρέτησης, που από τόση ταλαιπωρία μας έχουν όλους γλυτώσει. Αναρωτηθείτε απλά που θα βρισκόμασταν σήμερα χωρίς τα παραπάνω.

Άλλωστε, κανείς δεν αναιρεί την πιθανότητα ύπαρξης αστοχιών κατά την διαμόρφωση ενός εκπαιδευτικού συστήματος που οδεύει προς την δικαιοσύνη και την αξιοκρατία. Όμως στο τέλος της ημέρας, ποιό δρόμο θα επιλέξουμε τελικά για τα πανεπιστήμιά μας; Αυτόν που γεννά ευκαιρίες και δυνατότητες αξιοπρεπούς ανέλιξης οριζοντίως και καθέτως, ή αυτόν που συντεχνιακά τις αποτρέπει, κρατώντας μας διαχρονικά στον εξελικτικό πάτο της ιστορίας ;

* Ο  Βασίλης Αποστολόπουλος, φοιτητής στο Τμήμα Ναυπηγών Μηχανικών του Παν. Δυτικής Αττικής