ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Οι Βρετανίδες στρέφονται τώρα στις οικοδομές…

«Τα μάτια της πλημμύρισαν δάκρυα, ενώ με κοίταζε απελπισμένη και άφωνη»,λέει χαμογελώντας η Νάταλι Μπαρνέτ, προσπαθώντας να μεταδώσει ακριβώς το κλίμα που επικράτησε όταν είπε στη μητέρα της ότι θα γινόταν υδραυλικός. «Θεέ μου, θα περάσεις, δηλαδή, όλη την υπόλοιπη ζωή σου φορώντας λερωμένες με γράσα φόρμες, θα έχεις μουτζούρα στα χέρια, θα καπνίζεις αρειμανίως και θα μιλάς μόνο για ποδόσφαιρο;» ρώτησε η μητέρα Μπαρνέτ, ούσα στα όρια, πλέον, του εγκεφαλικού επεισοδίου.

Εκείνη την εποχή η Νάταλι ήταν στέλεχος σε επιχείρηση παραγωγής ενέργειας στο Εδιμβούργο, κέρδιζε 60 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο και γενικά ήταν ευχαριστημένη από τη ζωή της. Πάντα, όμως, ήθελε να επιστρέψει στο Λονδίνο. «Από παιδί επιθυμούσα να μάθω μια τέχνη, όπως λένε, να κάνω, δηλαδή, κάτι χρήσιμο για τους άλλους και να κερδίζω βέβαια αρκετά χρήματα», εξηγεί η Νάταλι που μόλις έκλεισε τα 29 της χρόνια. Αποφάσισε να γίνει υδραυλικός όταν ανακάλυψε ότι μια εταιρεία, η «Step To Training» προσέφερε ταχύρρυθμα εντατικά τμήματα εκμάθησης σε γυναίκες που επιθυμούν να εργαστούν ως υδραυλικοί. «Οι συγγενείς και οι φίλοι δεν με πήραν στα σοβαρά», θυμάται η νεαρή γυναίκα. «Ολοι πίστευαν ότι θα τελείωνα τα μαθήματα και θα τα παρατούσα», λέει χαμογελώντας πονηρά.

Η πραγματικότητα, όμως, τους διέψευσε. Σήμερα η Νάταλι δουλεύει ως βοηθός υδραυλικού στο Λονδίνο, ενώ με την επιμονή της κατάφερε να κερδίσει τον σεβασμό και την υποστήριξη της οικογένειας και του ευρύτερου κοινωνικού της περίγυρου.Οι φίλοι της είναι στην πλειονότητά τους δικηγόροι ή υπάλληλοι στον χρηματιστηριακό ομφαλό της Ευρώπης, στο Σίτι. Αρχικώς, όταν τους ανακοίνωσε την απόφασή της, πολλοί θεώρησαν ότι τους κορόιδευε. «Νόμιζαν ότι αστειεύομαι επειδή είμαι γυναίκα και όλοι πιστεύουν ότι οι υδραυλικοί περνούν ολόκληρη τη ζωή τους με το κεφάλι χωμένο στην τουαλέτα».

Παρότι όλοι έχουμε ακούσει για τα μεγάλα χρηματικά ποσά που κερδίζουν οι υδραυλικοί, η Νάταλι επιμένει ότι αυτό δεν επηρέασε την απόφασή της. «Νομίζω ότι είναι μύθος τα υπέρογκα εισοδήματα των υδραυλικών, ότι βγάζουν, δηλαδή, περισσότερα από 100 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο. Βέβαια, κάτι τέτοιο είναι δυνατό αν δουλεύεις επτά ημέρες την εβδομάδα και πάντα βρίσκεις καλές δουλειές, αλλά εγώ δεν περιμένω τόσα. Από την άλλη, δεν θέλω να μπαίνω κάθε πρωί στον υπόγειο μαζί με εκατομμύρια άλλους για να φτάσω σε ένα γραφείο και να μείνω μπροστά στον ηλεκτρονικό υπολογιστή από τις εννιά το πρωί μέχρι τις πέντε το απόγευμα. Δεν μπορώ να το κάνω. Εγώ σφύζω από ζωντάνια κι ενεργητικότητα».

Η Μπαρνέτ είναι ένα από τα λίγα κορίτσια που εργάζονται στον τομέα των κατασκευών. Υδραυλικοί, οικοδόμοι, ηλεκτρολόγοι, μπογιατζήδες, ξυλουργοί είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία άνδρες και πράγματι η κοινωνία έχει συνδέσει αυτά τα επαγγέλματα με «ισχυρό φύλο».

Τώρα, ωστόσο, η βρετανική κυβέρνηση, οι επιχειρήσεις και τα συνδικάτα έχουν βάλει τα δυνατά τους για να αυξήσουν τον αριθμό των γυναικών που ασχολούνται με τον τομέα της οικοδομής. Πράγματι τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας ήδη άρχισαν να φαίνονται. Σε ολόκληρη τη βρετανική επικράτεια, γυναίκες όλων των ηλικιών συρρέουν στα ειδικά σεμινάρια για να μάθουν μια τέχνη. Στο Ινστιτούτο Κότσεστερ, που βρίσκεται στο Εσεξ και είναι μία από τις μεγαλύτερες τεχνικές σχολές της Βρετανίας με ειδίκευση σε επαγγέλματα που σχετίζονται με τον κατασκευαστικό τόμεα, φέτος φοιτούν διπλάσιες γυναίκες απ’ ό,τι πέρυσι. Το ίδιο διαπιστώνεται στο Κολέγιο Νόρθμπρουκ του Σάσεξ? με χρηματοδότηση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου όλο και πιο πολλές γυναίκες αποφασίζουν να μάθουν μία τέχνη. Ανάμεσά τους και η Βάλερι Τζόνσον που σπουδάζει επιπλοποιός έπειτα από τριάντα χρόνια σταδιοδρομίας ως νοσηλεύτρια.

Ο κατασκευαστικός τομέας προσελκύει τόσες γυναίκες επειδή προσφέρει έναν εναλλακτικό τρόπο ζωής και κυρίως δίνει στις γυναίκες την ευκαιρία να είναι «αφεντικά του εαυτού τους» και να κερδίζουν τα προς ζην. Πολλές γυναίκες δεν διστάζουν να εγκαταλείψουν την εργασία τους αναζητώντας ένα επάγγελμα που θα τους δώσει μεγαλύτερη ελευθερία.

Και αυτήν την αγωνία τους συμμερίζεται και η βρετανική κυβέρνηση που καταβάλλει προσπάθειες για να προσελκύσει όλο και περισσότερες εκπροσώπους του «ασθενούς» φύλου που επιθυμούν να ασχοληθούν με τον κατασκευαστικό τόμεα.

Επαγγελματική στροφή

Οπως είναι γνωστό, η βρετανική κυβέρνηση στηρίζει την προσπάθεια της Women’s EducatioiBuilding, μία οργάνωση που καταβάλλει προσπάθεια για να εκπαιδεύσει όσες γυναίκες επιθυμούν να πάρουν τη ζωή κυριολεκτικά στα χέρια τους και να ασχοληθούν με τον χώρο. Μάλιστα συχνά χορηγεί και ειδικό επίδομα στις μητέρες που θα πρέπει για να παρακολουθήσουν τα σεμινάρια να εμπιστευτούν τα παιδιά τους. Και οι επιχειρηματίες του κλάδου επιθυμούν διακαώς να συμπεριλάβουν στο εργατικό δυναμικό τους γυναίκες κυρίως επειδή οι πελάτισσες με μεγαλύτερη ευκολία εμπιστεύονται τα σπιτικά τους σε μία γυναίκα επαγγελματία παρά σε έναν άνδρα. H επιχείρηση φυσικού αερίου, η British Gas, έχει ήδη διπλασιάσει τον αριθμό των γυναικών μηχανικών. Και πάλι όμως στους επτά χιλιάδες υπαλλήλους μόνο 85 ανήκουν στο ωραίο φύλο. Πάντως, η όλη στροφή της βρετανικής κυβέρνησης σχετίζεται με την αλλαγή πλεύσης σε θέματα επαγγελματικού προσανατολισμού και με τον κορεσμό που καταγράφεται στις γνωστές πανεπιστημιακές σχολές, οι οποίες δίδουν στην κοινωνία επιστήμονες χωρίς εξασφαλισμένη δουλειά.