ΚΟΙΝΩΝΙΑ

«Πρόβλημα με το κράτος, όχι μεταξύ μας»

«Φίλε, ανοίγω το πρωί και σε βλέπω στον ΑΝΤ1 και λέω, τελικά αυτός ο τύπος είναι παντού!». Εξω από την πύλη της Πολυτεχνειούπολης, από την πλευρά της Κατεχάκη, 9.15 το πρωί. «Ασ’ τον αυτόν, ψηφίζει Τζήμερο!» λέει ο ένας φοιτητής. «Εμείς το αμφιθέατρο θα το στήσουμε στα Στάρμπακς!» του πετάει ο άλλος. Μόλις περάσεις την πύλη, το κλίμα αλλάζει: εκεί είναι μια ομάδα από διοικητικούς υπαλλήλους. «Εγιναν μπίλιες στο Star με τον Χατζηνικολάου εχθές», λέει η μία κυρία. «Το είδα κι εγώ», η άλλη. Με τα πανεπιστήμια κλειστά, και το εξάμηνο σε κίνδυνο, όλη η φοιτητική κοινότητα παρακολουθεί τις τηλεοράσεις. «Γράψε σε παρακαλώ πως είναι ανοιχτή για όλους η πύλη της Πολυτεχνειούπολης», μου λέει ένας ασπρομάλλης κύριος με το που καταλαβαίνει πως είμαι δημοσιογράφος. «Λένε πως δεν αφήνουμε τον κόσμο να περάσει». «Καθηγητές πέρασαν καθόλου;» τον ρωτάω. «Ε, βέβαια πέρασαν», λέει εκείνος. «Να, κι αυτός καθηγητής είναι». Το μπλε αμάξι φρενάρει, ο καθηγητής από μέσα χαιρετά τους διοικητικούς. Οι φοιτητές κάνουν στην άκρη για να περάσει το αυτοκίνητό του. «Το πρόβλημα εμείς το έχουμε με το κράτος», μου εξηγεί μια κυρία από τους διοικητικούς. «Οχι μεταξύ μας».

Στην Πολυτεχνειούπολη, από τις 9 σχολές, μόνο οι πολιτικοί μηχανικοί δεν έχουν κατάληψη σήμερα. Η Φιλιώ, που είναι διοικητική υπάλληλος στην έρευνα, προσφέρεται να με πάει ώς εκεί. «Λογικά, θα κάνουν το πρώτο τους μάθημα σήμερα», λέει, και στον δρόμο βρίσκει ευκαιρία να μου πει για τη δική της περίπτωση. «Από 40 άτομα στη δική μου υπηρεσία, έμειναν 2». Η Φιλιώ μού λέει πως οι απολύσεις γίνονται στο πόδι. «Μια συνάδελφος που νομίζουν ότι θα δουλέψει όταν ξανανοίξουν τα πανεπιστήμια, από πέρυσι έχει πάρει σύνταξη», λέει. «Σκέψου…».

Από μακριά βλέπω τα κτίρια των μηχανικών. Εξω απ’ το αμφιθέατρο της σχολής περίπου 20 παιδιά κοιτάζονται μεταξύ τους. Είναι οι πρωτοετείς πολιτικοί μηχανικοί. «Εχουμε μάθημα στις 09.45», μου λέει η Μαρία όταν τη ρωτάω. «Και θα γίνει το μάθημα;» Ναι, μάλλον», κάνει. «Ή, μπορεί και όχι». Με βλέπει που την κοιτάζω περίεργα. «Συγγνώμη», λέει το κορίτσι. «Πρώτη μέρα στη σχολή, είμαι λίγο ψαρωμένη». Η Μαρία μού εξηγεί πως στη χθεσινή συνέλευση ήταν εκρηκτικό το κλίμα. «Κόντεψαν να πιαστούν στα χέρια», περιγράφει. «Αλλά τελικά με 100 ψήφους περισσότερες, άνοιξε η σχολή. Τώρα λείπουν μόνο οι καθηγητές». Οι οποίοι, προς μεγάλη χαρά των παιδιών, εμφανίζονται λίγο πριν από τις δέκα. «Μηχανική 1 – Στατική» το μάθημα. Τα πρωτάκια χώνονται βιαστικά στο αμφιθέατρο. Και η σχολή απ’ έξω μένει άδεια, όπως όλη η υπόλοιπη Πολυτεχνειούπολη. Σε αυτό το έρημο σύμπαν, νιώθεις σαν στο σπίτι της Μις Χάβισαμ, στις «Μεγάλες προσδοκίες». Περπατώ γύρω, ψάχνοντας για καταληψίες φοιτητές. Η σχολή Εφαρμοσμένων Μαθηματικών πρέπει να είναι εκείνη που φυλάσσεται καλύτερα απ’ όλες: έχει περίπου 7 παιδιά να πίνουν καφέ στο κατώφλι της. Πιο κάτω, στη σχολή Μηχανικών Μεταλλείων ανακαλύπτω ξανά ίχνη ζωής. Δύο νεαροί κάθονται σ’ ένα θρανίο στο πλάτωμα της εισόδου. «Κι έτσι παραιτήθηκε η σύγκλητος!» λέει ο ένας στον άλλο με έμφαση. Προχωρώ προς τη σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών. Οσο και αν ψάχνω, δεν υπάρχει κανείς εδώ. Τελικά ακούω έναν ήχο κλειδιού από μακριά. «Εσείς τι είστε;» μου λέει ο 60άρης κύριος που βγαίνει απ’ το πορτάκι. «Δημοσιογράφος», λέω, «κι εσείς;». «Καθηγητής». «Και πού είναι οι φοιτητές;» τον ρωτάω. «Ε, ίσως να πήγαν στη συνέλευση, είχαν πει πως θα την “κάνουν” σε καμιά ώρα από τώρα…». «Θα ανοίξει η σχολή ξανά; Τι λέτε;». «Τι να σας πω;» σηκώνει τους ώμους ο καθηγητής. «Αμα δώσει ο Θεός και θελήσουν τα παιδιά, εμείς εδώ είμαστε…».