ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Χάρης Δημαράς

Χάρης Δημαράς

«Ελπίζω στην αφύπνιση των νέων Ελλήνων»

Tης Αννας Γριμανη

 

charis-dimaras0

EIKONOΓPAΦHΣH: Τιτινα Χαλματζη

Γιατί πολλοί Ελληνες διαπρέπουν στο εξωτερικό;

Κυρίως λόγω έλλειψης σοβαρών εμποδίων, που θα αντιμετώπιζαν σε πιθανή παράλληλη πορεία τους στην Ελλάδα. Στο εξωτερικό υπάρχει πολύ καλύτερη υποδομή και δίνονται πολύ περισσότερες ευκαιρίες -ειδικά στους νέους-, κυριαρχεί μια βασική έννοια αξιοκρατίας και ισχύει μια αναμενόμενη αντιστοιχία μεταξύ σκληρής δουλειάς, καταξίωσης και επιτυχίας.

Πώς σας αγγίζει η κρίση της Ελλάδας;

Συνεχώς και ανελέητα. Ως μια ατελείωτη προσωπική μου απογοήτευση, ως αγωνία για πρόσωπα του στενού μου κύκλου στην Ελλάδα, ως γενικότερη ανησυχία για την επιβίωση της χώρας, των παραδόσεων και των θεσμών μας, ως συνεχές θέμα συζήτησης και αντιπαράθεσης στον νυν κοινωνικό και επαγγελματικό μου περίγυρο.

Σε τι ελπίζετε;

Σε ένα ξύπνημα των νέων Ελλήνων, σε μια εκ βάθρων αλλαγή συνειδήσεων και σε μια συστηματική προσπάθεια αναδιοργάνωσης και, τελικά, διάσωσης της χώρας.

Η ελληνικότητα είναι αίσθημα ή συνείδηση;

Και τα δύο. Εξαρχής είμαστε όλοι μας συνειδητά και, θα έλεγα, αναπόφευκτα Eλληνες μέσω της συνέχειας της μακράς και βαριάς παράδοσής μας. Και υποσυνείδητα, όμως, αισθανόμαστε μέλη μιας ιδιότυπης μοναδικότητας.

Γιατί φύγατε;

Και με ποια προϋπόθεση θα γυρίζατε στην πατρίδα; Eφυγα, όπως πολλοί άλλοι, για σπουδές στο εξωτερικό, όπου και παρέμεινα έκτοτε λόγω επαγγελματικών ευκαιριών. Θα επέστρεφα στη χώρα μόνο περιοδικά, για να προσφέρω ό,τι μπορώ στη βελτίωση της μουσικής παιδείας στην Ελλάδα.

Η δεύτερη χώρα σας σε τι σας επηρέασε;

Αφού σπούδασα στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου, στη σχολή Julliard της Νέας Υόρκης και στη Manhattan School of Music, η ζωή μου στις ΗΠΑ εδώ και είκοσι χρόνια με ώθησε σε συχνή διαπραγμάτευση διάφορων επιμέρους αρχών και ιδεών μου, χωρίς αυτό ευτυχώς να απαιτεί και καθολική αλλαγή νοοτροπίας εκ μέρους μου. Η γνωστή θεωρία του «χωνευτηρίου» των ΗΠΑ: εποικοδομητική απορρόφηση διαφορετικών δυναμικών με αποφυγή, ει δυνατόν, βίαιων συγκρούσεων.

Ποια ελληνική συνήθειά σας κρατήσατε;

Το πείραγμα μια συνήθεια άκρως διασκεδαστική, ιδίως όταν απευθύνεται σε συναδέλφους, φίλους και γνωστούς με διαφορετική καταγωγή, που συχνά στερούνται μερικώς ή εντελώς το χιούμορ.

Eνα πρόσφατο ελληνικό έργο τέχνης που σας άγγιξε.

Αν και διαχρονικό και όχι πρόσφατο έργο, με συγκινεί πάντα η ποίηση του Καβάφη, στην οποία βρίσκω συχνά μια τέλεια ισορροπία σκέψης και συναισθήματος.

Εάν ήταν στο χέρι σας να αλλάξετε ένα πράγμα στην Ελλάδα, αυτό ποιο θα ήταν;

Την παιδεία, ως κύριο μηχανισμό για να βγει η χώρα από την κρίση και να ατενίσει το μέλλον με ελπίδα. Τη συνειδητή επένδυσή μας στους νέους, που είναι και η μόνη διέξοδος από την απογοητευτική παρούσα κατάσταση.

Τι πιο μικρό ελληνικό αγάπησα.

Τις μυρωδιές της ελληνικής υπαίθρου την άνοιξη και τις πατροπαράδοτες γεύσεις, κυρίως τα ανεπανάληπτα ελληνικά φρούτα.

Ο Eλληνας ήρωάς μου.

Αναμφισβήτητα ο Οδυσσέας. Για το μακρύ, δύσκολο, αλλά και γεμάτο συγκινήσεις ταξίδι του, για την αστείρευτη επιμονή και μοναδική εφευρετικότητά του, αλλά και γιατί προσωποποιεί ιδανικά τόσο πολλά ελληνικά χαρακτηριστικά και προσόντα.

* Ο πιανίστας και αρχιμουσικός Χάρης Δημαράς είναι καθηγητής Πιανιστικής Δεξιοτεχνίας και διευθυντής του Τμήματος Μουσικής Δωματίου στο πανεπιστήμιο Ithaca της Νέας Υόρκης. Στις 23 Νοεμβρίου συμμετέχει στη συναυλία «Viva V.E.R.D.I.!» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.