ΚΟΙΝΩΝΙΑ

«Πανστρατιά» στη Λήμνο για παράταση παραμονής ιατρού

giatrosplati

«Οταν ο Μωάμεθ δεν πάει στο βουνό, πάει το βουνό στον Μωάμεθ». Η εν λόγω παροιμία επιβεβαιώθηκε πριν από λίγες μέρες στη Λήμνο, όπου για δύο μέρες οι κάτοικοι του νησιού, εκπρόσωποι σωματείων (ΑΔΕΔΥ, εκπαιδευτικών, οικοδόμων κ.λπ.) όπως και όλοι οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου συσπειρώθηκαν για να διεκδικήσουν την ολιγόμηνη παράταση παραμονής ενός ειδικευόμενου παθολόγου στο νησί, που διαθέτει μόλις έναν ειδικευμένο παθολόγο. «Αν και διαθέτουμε στο νοσοκομείο μας σχεδόν δύο γιατρούς από κάθε ειδικότητα, στις νευραλγικές ειδικότητες της παθολογίας και της χειρουργικής έχουμε μόνον ένα συνάδελφο, κάτι που τελικά καθιστά ανενεργά ολόκληρα τα τμήματα», εξηγεί ο πρόεδρος των γιατρών του νησιού, κ. Δημήτρης Σταυρόπουλος. «Οπως όλοι ξέρουμε, δεν γίνεται χειρουργείο μόνο με ένα χειρουργό!». Ως συνέπεια αυτού, οι υπάρχοντες γιατροί περιορίζονται μόνο στη διάγνωση και τη διακομιδή των ασθενών στη Μυτιλήνη ή την Καβάλα, «ανάλογα με το πού υπάρχει διαθέσιμο κρεβάτι», χωρίς να μπορούν να εφαρμόσουν όσα έχουν μάθει, ανακουφίζοντας τον τοπικό πληθυσμό των 17.000 ατόμων. «Πριν από πέντε χρόνια, το τοπίο ήταν τελείως διαφορετικό» θυμάται ο κ. Σταυρόπουλος, «είχαμε τρεις παθολόγους και τέσσερις ειδικευόμενους παθολόγους, τρεις χειρουργούς και ισάριθμους ειδικευόμενους χειρουργούς».

Η εξέλιξη, όμως, του νησιωτικού νοσοκομείου επηρεάστηκε από τη γενικευμένη κρίση στη χώρα. «Στο πλαίσιο των περικοπών σταμάτησαν οι προσλήψεις μόνιμων, ενώ εκ των παθολόγων μας ο ένας συνταξιοδοτήθηκε, ο άλλος παραιτήθηκε και ο νεότερος… μετανάστευσε», περιγράφει ο ίδιος.  «Καθώς έχουμε μείνει λιγότεροι  καλούμαστε να υπερβούμε  εαυτόν,  να κάνουμε για παράδειγμα  30 συναπτές μέρες εφημερία». Προκηρύξεις για την κάλυψη των κενών θέσεων έχουν βγει, αλλά έχουν αποβεί άκαρπες, «καθότι δεν δίνονται πλέον κίνητρα στην παραμεθόριο».

Στην Ικαρία

Μπορεί η Ικαρία να είναι παγκοσμίως γνωστή για το ρεκόρ μακροζωίας των κατοίκων της, όμως αυτοί αποδεικνύονται πρωταθλητές στη σκλήρυνση κατά πλάκας. «Στο νησί μας, όμως, δεν υπάρχει νευρολόγος» αναφέρει στην «Κ» ο κ. Σωτήρης Λέγγας, αντιπρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων στο Νοσοκομείο, το οποίο χάρη στη μαχητικότητα των εργαζομένων εξασφάλισε την αυτοτέλειά του. Αντίστοιχα, οι Ικαριώτες δεν έχουν ούτε ψυχίατρο, η παρουσία του οποίου θα μπορούσε να στηρίξει άτομα με ψυχιατρικά προβλήματα. Τη δεκαετία 2001-2011 η Ικαρία ήταν ένα από τα λίγα μέρη που είδαν τον πληθυσμό τους να αυξάνεται, κάτι που συνδεόταν με τη σταδιακή τότε βελτίωση της υγειονομικής περίθαλψης. «Πολλοί συνταξιούχοι με καταγωγή από το νησί μετακόμισαν ή παρέτειναν σημαντικά την παραμονή τους, ακόμα και ορισμένοι που είχαν ζήσει στην Αμερική». Τώρα, παρατηρείται το αντίστροφο φαινόμενο, «δεκαπέντε άτομα έχουν εγκαταλείψει το νησί και τις οικογένειές τους απουσία μονάδας νεφρού, ενώ τρεις πηγαινοέρχονται στην Σάμο για αιμοκάθαρση, καιρού επιτρέποντος». Η κατάσταση είναι κρισιμότερη στην περιφέρεια του νησιού, που προσελκύει και χιλιάδες τουρίστες: μόνο μια ειδικευμένη παθολόγος υπηρετεί στο Κέντρο Υγείας Ευδήλου και μια αγροτική γιατρός στις Ράχες.

Το νησί των 10.000 κατοίκων έχει πολλές ιδιαιτερότητες που καθιστούν επιτακτική ανάγκη τη στελέχωση των μονάδων παροχής υγείας. «Το βόρειο τμήμα της Ικαρίας λόγω χιονιού και παγετού συχνά αποκόπτεται» περιγράφει ο κ. Λέγγας «ενώ στο Ικάριο πέλαγος πνέουν συχνά σφοδρότατοι άνεμοι, μέχρι και δώδεκα μποφόρ. Εχει τύχει να μείνουμε μέχρι και πέντε μέρες χωρίς θαλάσσια συγκοινωνία».