ΧΡΟΝΟΓΡΑΜΜΗ


«Αυτή την ώρα, στις έξι το πρωί, πρέπει να ρωτάμε τους θεατές πώς τους φάνηκε αυτό που είδαν χθες. Αυτή την ώρα θα σου πουν την αλήθεια», λέει ο Θανάσης Παπαγεωργίου.
ΘΕΑΤΡΟ

Μια μέρα χωρίζεται σε πέντε μέρη, τέσσερα μικρά και ένα τεράστιο: το πρωινό, το μεσημέρι, το απόγευμα, το βράδυ και τη Νύχτα. Τα τέσσερα πρώτα προετοιμάζουν την αληθινή μέρα, τη Νύχτα. Τη Νύχτα γίνονται όλα τα ουσιαστικά. Είναι οι ώρες της αληθινής ζωής.


«Την αγάπησα την καραντίνα, να τα λέμε αυτά. Με... ξαναέστησα, με ξαναγνώρισα, γνώρισα το σπίτι μου, τη γειτονιά μου, απόλαυσα κάθε στιγμή με το παιδί μου», λέει η Λήδα Ρουμάνη.
ΜΟΥΣΙΚΗ

07.10
Πάλι ξύπνησα πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Κι ας είναι καλοκαίρι. Kι ας μην πρέπει να ξυπνήσω. Το πρωινό ξύπνημα δεν το αντέχω, μα έλα που μου έγινε συνήθεια. Είμαι μαμά, βλέπεις. Δεκαεπτά χρόνια μαμά – ευτυχής και ευγνώμων. Σηκώνομαι ανόρεχτα. Βουρτσίζω δόντια, ρίχνω νερό στο πρόσωπο να συνέλθω. Φτιάχνω τον πρώτο καφέ της μέρας. Ζεστό καφέ πάντα, ακόμα και στον καύσωνα! 

«Ετοιμάζω ένα πρόχειρο γεύμα με ντοματίνια παραγωγής μου και λίγη φέτα και το βάζω στον σάκο μαζί με την ‘‘Γκέμμα’’ του Λιαντίνη που διαβάζω αυτόν τον καιρό. Η διαδρομή με την παλιά μηχανή μου στον επαρχιακό δρόμο για την παραθαλάσσια Κυπαρισσία είναι μαγική», λέει ο Θανάσης Σαράντος.
ΘΕΑΤΡΟ

Σχεδόν με τις πρώτες αχτίδες του ήλιου, πρωινό ξύπνημα με καφέ εσπρέσο και εργασίες στο μικρό κτήμα του σπιτιού. Εχω καταφύγει εδώ και κάποιους μήνες σε μια κωμόπολη της Μεσσηνίας. Η καραντίνα ήταν μια μάλλον δημιουργική περίοδος, έστω και χωρίς θέατρο, αφού κατάφερα και φύτεψα κάπου διακόσια φυτά που κατακλύζουν πλέον το περιβόλι μου.

«Αρχίζουν οι πρωινές ειδήσεις και κατεβαίνω για πρωινό. Ολα έχουν αλλάξει. Πάνε οι μπουφέδες, περασμένα μεγαλεία. Αποφασίζεις τι θέλεις και σου το σερβίρουν οι υπάλληλοι. Λίγος κόσμος. Ολα υπολειτουργούν. Ακόμα και το μπαρ. Πίσω στο δωμάτιο για ύπνο», λέει ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης.
ΘΕΑΤΡΟ

Ξυπνώ με καλή διάθεση. Οι πρώτες μας παραστάσεις στην Αθήνα μάς έχουν καθησυχάσει. Τελικά το «Art» λειτουργεί μια χαρά και στους ανοιχτούς χώρους. Η ανταπόκριση του κόσμου, το ενθουσιώδες χειροκρότημα και τα θερμά σχόλια μας γεμίζουν χαρά και ανακούφιση. Δουλέψαμε πολύ γι’ αυτό με την καθοδήγηση του αγαπημένου μας Σταμάτη Φασουλή και φαίνεται ότι κερδίσαμε το στοίχημα.


«Σκέφτομαι τους φίλους μου κι αποκοιμιέμαι... Αλλους τους πήρε η επαγγελματική επιτυχία τους, άλλους η συναισθηματική μας αποτυχία. Ετσι κι αλλιώς αυτές τις έννοιες το 2020, ειδικά στον χώρο του θεάτρου, τις χωρίζει μια ανάσα δρόμος. Μια τρομαγμένη ανάσα», λέει ο Μάνος Καρατζογιάννης.
ΘΕΑΤΡΟ

Οταν είμαι σε περιοδεία η καθημερινότητά μου διαφέρει, γίνεται συναρπαστικά ξενέρωτη. Ξεκινάω τη μέρα μου πάντα με ένα «γερό πρωινό» σε ένα από τα ξενοδοχεία όπου διαμένουμε. Πηγαίνω συνήθως κοντά στη λήξη του ώστε να κοιμηθώ λίγο παραπάνω. Φτιάχνω γρήγορα τα πράγματά μου κι έτοιμος για την επόμενη στάση…

σκοτεινός και χαμένος. Χρειάζεται να τον στηρίξω», λέει ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης. Φωτ. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΛΑΪΚΟΣ
ΘΕΑΤΡΟ

Χτυπάει το ξυπνητήρι. Το κλείνω και κλέβω λίγο ύπνο ακόμη. Καφές (δυστυχώς υποκατάστατο), καθόλου πρωινό, ούτε γυμναστική. Αυτά είναι για τους κανονικούς ανθρώπους. Λίγες κουβέντες με τον Γεράσιμο. Αλλωστε αυτός δεν μιλάει πολύ. Πάντα εγώ μιλάω. Με κοιτάζει τόση ώρα βλοσυρά γιατί τον έβαλα να κόψει τον καφέ, για τις αϋπνίες.

«Νομίζω πως αν ο καθένας μας είχε την πολυτέλεια να διαθέτει λίγο χρόνο το πρωί, καθισμένος στο μπαλκόνι του συντροφιά με τα λουλούδια του, πριν καλά καλά αρχίσει ο έξω κόσμος να κάνει θόρυβο, θα ήμασταν πολύ πιο ήρεμοι μέσα στη μέρα μας», λέει η Ασπασία Στρατηγού.
ΜΟΥΣΙΚΗ

Ξυπνάω υπό τον ήχο ενός ξυπνητηριού ή κάποιου τηλεφώνου που συνήθως χτυπάει και καταλήγει να εκτελεί και χρέη ξυπνητηριού. Οταν φυσικά δεν έχουν τα παιδιά σχολείο, διότι στην περίπτωση αυτή σηκωνόμαστε όλοι στις 07.00. 



«Χαίρομαι που έχω φίλους στη ζωή μου. Είναι πολύ σημαντικό για μένα να τους βλέπω, να συζητάμε… Και καθόλου δεδομένο δεν είναι. Σκέφτομαι πόσα μας δίδαξαν η πανδημία και η καραντίνα. Πράγματα που θεωρούσαμε αυτονόητα, έπαψαν να είναι», λέει ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης. (Φωτ. ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ).
ΘΕΑΤΡΟ

Ξυπνάω με ξυπνητήρι. Για να είμαι ειλικρινής, για μένα δυστυχώς δεν είναι φυσιολογικές ώρες αυτές. Αν και θα ήθελα να γίνουν κάποια στιγμή… Είμαι μάλλον βραδινός τύπος, που λένε, οπότε αυτή η ώρα με δυσκολεύει όπως και τότε στο σχολείο.

«...Θα διαβάσω τα νέα της ημέρας στον υπολογιστή και για να χαλαρώσω θα χαζέψω στο FB/Instagram ή θα αρχίσω να ψάχνω νέους ταξιδιωτικούς προορισμούς, χώρες, μνημεία, μουσεία, θέατρα, παραλίες και θάλασσες που θέλω να επισκεφθώ όταν περάσει αυτή η τρέλα με τον κορωνοϊό», λέει η Ρένα Κυπριώτη.
ΘΕΑΤΡΟ

Το ξυπνητήρι χτυπάει, πετάγομαι από το κρεβάτι και τρέχω στο μπάνιο για ντους (για ν’ ανοίξουν τα μάτια μου), αφού στις 08.30 ακριβώς ξεκινάει το online μάθημά μου Xing Yi Quan (κινεζική εσωτερική πολεμική τέχνη), που κάνω μαζί και με άλλους εξήντα ανθρώπους απ’ όλα τα μέρη της γης, υπό τις οδηγίες του Ιβάν, του αγαπημένου μου Μaster, που ζει στη Ρωσία! 


«Χαίρομαι τις μέρες που έχω παραπάνω χρόνο για μένα, για τους ανθρώπους που αγαπώ και για τις βόλτες μου στην Αθήνα», λέει ο Θοδωρής Βουτσικάκης. VAGGINET
ΜΟΥΣΙΚΗ

Αθήνα, Μετς. Ξυπνάω. Βάζω ζεστό καφέ στο φλιτζάνι μου, η μυρωδιά του με ξεσηκώνει. Ανοίγω τα παράθυρα. Ανάβω τον θερμοσίφωνα. Μπαίνω στο Spotify και βάζω μουσική. Εχω συγκεκριμένη λίστα για τα πρωινά. Τσεκάρω τα σόσιαλ μίντια. Αλλη μια μέρα ξεκινάει.

«Τρώω. Με ανοιχτή οθόνη. Παλαιότερα θα διάβαζα κάτι σχετικό με μουσική. Δεν θα υπήρχε δεύτερη επιλογή. Σήμερα, το εναλλάσσω. Συχνά με “τραβάνε” τα reviews παπουτσιών για το τρέξιμο», λέει ο Γιώργος Μυζάλης.
ΜΟΥΣΙΚΗ

Ξυπνάω, συνήθως χωρίς ξυπνητήρι. Μηχανικά ανοίγω τα παντζούρια. Περπατώ ξυπόλυτος. Τον χειμώνα, είτε στις μύτες είτε στις φτέρνες. Να μην παγώνει όλο το πέλμα. Το καλοκαίρι «γεμάτα», με όλη την πατούσα. Να δροσίζεται. Βάζω καφέ (χειμώνα – καλοκαίρι). Κάθομαι στον καναπέ για τις πρώτες δυο γουλιές. Στο πλάι έχω τα ρούχα για το τρέξιμο, επιλεγμένα από το προηγούμενο βράδυ. Τα φοράω, βάζω ακουστικά και βουρ