ΚΟΣΜΟΣ

Εμείς οι ίδιοι μπορούμε να ρίξουμε τον πρωθυπουργό

Και τώρα τι γίνεται; O πρωθυπουργός μας είναι μπλεγμένος για τα καλά. O γενικός εισαγγελέας φέρεται ότι άλλαξε τη γνωμοδότησή του περί της νομιμότητας της εισβολής στο Ιράκ, λίγες μέρες πριν από την έναρξη του πολέμου. O Μπλερ αρνείται να δώσει στη δημοσιότητα τη νομική θεμελίωση του πολέμου φοβούμενος ότι αυτό θα τον εμφανίσει ως ψεύτη και εγκληματία πολέμου. H κυβέρνησή του φέρεται επίσης ότι έχει αναμειχθεί στις τηλεφωνικές υποκλοπές αξιωματούχων από χώρες φίλα προσκείμενες στη Βρετανία και από τον OHE. H κυβέρνηση Μπλερ πήγε σε πόλεμο με το επιχείρημα μιας φανταστικής απειλής. Σπανίως Βρετανός πρωθυπουργός έχει βρεθεί τόσο εκτεθειμένος και παρά ταύτα εξακολουθεί να διατηρείται στην εξουσία. Πόσο πιθανό είναι λοιπόν να πέσει ο Μπλερ; Μόνος του πάντως αποκλείεται. Αν κάτι μάθαμε γι’ αυτόν τους τελευταίους μήνες, είναι ότι προτιμά να εμφανιστεί γυμνός στο Κοινοβούλιο παρά να παραιτηθεί αν δεν είναι υποχρεωμένος. Επιπλέον τα ζητήματα που προσελκύουν το ενδιαφέρον του Τύπου αλλάζουν γρήγορα, το Ιράκ είναι ήδη παρελθόν, και η βρετανική αντιπολίτευση δεν είναι δημοφιλής. Ακόμη ο πρωθυπουργός χρησιμοποιεί υπέρ του, την τάση μας να πιστεύουμε ότι ο ίδιος έχει πληγεί ανεπανόρθωτα και ότι το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τον κοιτούμε να αιμορραγεί μέχρι θανάτου. Δεν λαμβάνουμε υπόψη μας τους ανόητους που κυβερνούν τη χώρα. Οι Βρετανοί γνωρίζουν ότι το νομικό σύστημα της χώρας είναι χάλια. Την περασμένη εβδομάδα αποκαλύφθηκε αρχικώς ότι ο Γενικός Εισαγγελέας άλλαξε τη γνωμοδότησή του για τη νομιμότητα του πολέμου στο Ιράκ προκειμένου να εξυπηρετήσει τα πολιτικά συμφέροντα του Μπλερ. Γνωρίζουμε επίσης ότι οι Βρετανοί οι βουλευτές είναι αδύναμοι και φοβισμένοι, ότι η μεγαλοαστική τάξη λυμαίνεται το Δημόσιο τομέα και ότι τα μέσα ενημέρωσης ανήκουν σε πολυεκατομμυριούχους. Παρ’ όλα αυτά εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι όλοι αυτοί οι στρεβλοί θεσμοί μπορούν να μας απαλλάξουν από το κακό. Με αποτέλεσμα, να περιμένουμε από το κατεστημένο να ρίξει τον Μπλερ. Ετσι όμως θα χρειαστεί να περιμένουμε στο διηνεκές.

Να βγούμε στους δρόμους

Κοντολογίς τίποτε δεν συμβαίνει αν δεν το κάνουμε να συμβεί. Αυτό προϋποθέτει να εγκαταλείψουμε τη βρετανική συνήθειά μας να περιμένουμε κάποιον άλλον να δράσει για λογαριασμό μας. Αν θέλουμε να αλλάξουμε μια πολιτική η να ρίξουμε έναν πρωθυπουργό, πρέπει να κατεβούμε στους δρόμους. Χωρίς τις διαδηλώσεις για τον κεφαλικό φόρο το 1992, η κυρία Θάτσερ δεν θα είχε χάσει την ηγεσία του κόμματος. Αν δεν είχαν γίνει διαμαρτυρίες, οι γενετικώς τροποιημένες καλλιέργειες μπορεί να είχαν σήμερα πλημμυρίσει τη Βρετανία. H άμεση δράση συνεπώς μπορεί να έχει αποτέλεσμα. Οχι πάντα βέβαια. Θα μου πείτε ότι πέρσι προσπαθήσαμε να αλλάξουμε τα πράγματα και ότι αποτύχαμε. Αν η μεγαλύτερη διαδήλωση στη βρετανική ιστορία δεν κατάφερε να αλλάξει τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας, τότε τι μπορεί; Προφανώς δεν αποτρέψαμε τον πόλεμο. Αποτύχαμε όμως, ώς ένα βαθμό, επειδή δεν συνεχίσαμε τον αγώνα μετά τις 15 Φεβρουαρίου. Αν ρίξουμε τον πρωθυπουργό με τη δράση μας, όποιος τον αντικαταστήσει θα είναι εξίσου κακός όμως το πολιτικό πλαίσιο θα έχει αλλάξει. Και ο νέος πρωθυπουργός θα κυβερνά με το ένα του μάτι στραμμένο στο λαό και θα προσπαθεί να πείσει ότι η πολιτική του είναι διαφορετική από του προκατόχου του.