ΚΟΣΜΟΣ

Τα Θρησκευτικά διχάζουν την προεκλογική Ισπανία

Φαντάζεστε πώς θα ήταν η προεκλογική εκστρατεία στη χώρα μας, που ανεπισήμως τελείωσε την περασμένη Κυριακή, αν ένα από τα κύρια ζητήματά της ήταν η σχέση μεταξύ κράτους και Εκκλησίας και το πώς αυτή αποτυπώνεται και μέσα από τη διδασκαλία των Θρησκευτικών στη δημόσια εκπαίδευση; Κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα, ούτε η Ν.Δ. ούτε το ΠΑΣΟΚ, δεν θα διακινδύνευε να θέσει ένα ζήτημα τόσο δυνάμει εκρηκτικό, αν όχι ταμπού. Στις εκλογές οι ψήφοι όλων είναι απαραίτητες οπότε δικαίως οι πολιτικοί δηλώνουν «απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο», όταν πρόκειται για θέματα που κυοφορούν συγκρούσεις.

Στην Ισπανία όμως φαίνεται ότι τα κόμματα και οι κοινωνικοί φορείς τολμούν να εγκαινιάσουν έναν δημόσιο διάλογο για ακανθώδη ζητήματα και μάλιστα λίγες εβδομάδες πριν από τις εκλογές της ερχόμενης Κυριακής. Την αφορμή έδωσε η ψήφιση ενός εκπαιδευτικού νόμου, ο οποίος προβλέπει ότι από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, στα ισπανικά δημόσια σχολεία, θα διδάσκεται ένα μάθημα με τίτλο «κοινωνία, πολιτισμός και θρησκεία». Πρόκειται για ένα νέο μάθημα πέραν της παραδοσιακής διδασκαλίας των Θρησκευτικών.

Ο νόμος προκάλεσε την οργή της Συνομοσπονδίας των οργανώσεων γονέων της Ισπανίας, της CEAPA. Που κατηγορεί την κεντροδεξιά κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος ότι νομοθετεί, λαμβάνοντας υπόψη μόνον τα συμφέροντα της Καθολικής Εκκλησίας. Γιατί, λένε οι εκπρόσωποι της οργάνωσης, οι βαθμοί στο συγκεκριμένο μάθημα, θα πρέπει να μετρούν για τη γενικότερη αξιολόγηση του μαθητή, για την πιθανή υποψηφιότητά του στις σχολικές υποτροφίες και για τον βαθμολογικό μέσο όρο που θα κρίνει την εισαγωγή του στα Πανεπιστήμια ; Η CEAPA γίνεται ακόμη πιο σκληρή στις διατυπώσεις της: μιλά για στροφή της ισπανικής εκπαίδευσης στην εποχή του εθνικισμού – καθολικισμού του Φράνκο.

Το ισπανικό υπουργείο Παιδείας απαντά στις επιθέσεις τονίζοντας ότι η παρακολούθηση του μαθήματος είναι προαιρετική και ότι οι γονείς μπορούν να επιλέξουν αν επιθυμούν, ή όχι, τα παιδιά τους να το διδαχθούν. Το ζήτημα όμως περιπλέκεται γιατί όπως υπενθυμίζουν οι γονείς, είναι αντισυνταγματικό το κράτος να ζητεί, με αυτόν τον έμμεσο τρόπο, από τους πολίτες, να φανερώνουν τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.

Η ισπανική καθολική Εκκλησία δεν διευκολύνει την κατάσταση. Πριν από μερικές εβδομάδες, η σύνοδος των επισκόπων της χώρας, με ένα μανιφέστο 250 σελίδων, επετέθη στον θεσμό της οικογένειας, τα πολιτικά κόμματα και τα μέσα ενημέρωσης, στηλιτεύοντας… την ανοχή τους στη σεξουαλική επανάσταση που έχει σύρει στο βόρβορο την Ισπανία, η οποία είναι πλέον έρμαιο των χαλαρών ηθών της.

Η ισπανική καθολική εκκλησία μάλλον δεν βελτιώνει την εικόνα της ανασύροντας από τη ναφθαλίνη και ρίχνοντας στην πυρά μια σχεδόν ξεχασμένη έννοια. Ενδιαφέρον πάντως θα έχει να δούμε, ποια θα είναι, εν όψει των εκλογών, η στάση των κομμάτων απέναντι στους Ισπανούς καθολικούς, με αφορμή τη διδασκαλία των Θρησκευτικών. (Είπαμε, οι ψήφοι όλων είναι απαραίτητες). Το βέβαιο είναι ότι η συζήτηση για το ρόλο της θρησκείας στην Ευρώπη γενικεύεται -αρκεί να θυμηθούμε τον πρόσφατο θόρυβο με αφορμή την κατάργηση των θρησκευτικών συμβόλων στη γαλλική δημόσια εκπαίδευση -και δεν πρόκειται να ξεθυμάνει ούτε εύκολα ούτε γρήγορα.