ΚΟΣΜΟΣ

Οι άνδρες θέλουν και αυτοί αλλαγή

Ημαστε νέοι, ήμαστε έξυπνοι και προσδοκούσαμε μια ζωή εποικοδομητικής απασχόλησης. Μόλις αποφοιτήσαμε από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η σύζυγός μου και εγώ (που παραμείναμε παντρεμένοι για 33 χρόνια) πιστεύαμε ότι όλα ήταν δυνατά. Είχαμε την πεποίθηση ότι οι σταδιοδρομίες μας θα ήταν επιτυχείς. Δεν είχαμε την παραμικρή αμφιβολία ότι θα διαθέταμε άφθονο ελεύθερο χρόνο για να ταξιδέψουμε σε όλο τον κόσμο και να ψυχαγωγούμαστε (πρέπει να βλέπατε τα ρούχα μας εκείνη την εποχή). Θα μοιραζόμασταν δίκαια τα βάρη της ανατροφής των παιδιών μας και τις κοπιαστικές οικιακές εργασίες. Πιστεύαμε ακράδαντα ότι η κοινωνία των συζύγων νοικοκυρών και των απόντων πατεράδων είχε λήξει το έτος 1969.

H σύζυγός μου και εγώ…

Είχαμε άδικο, όπως μπορείτε να φαντασθείτε. Γύρω στο τριακοστό έτος της ηλικίας της, η σύζυγός μου εγκατέλειψε πολλά υποσχόμενη σταδιοδρομία στο δημόσιο τομέα, ώστε να μπορέσει να φροντίσει τα παιδιά που θέλαμε να φέρουμε στον κόσμο. Στη συνειδητή προσπάθειά της να εξισορροπήσει την εργασία με την οικογένειά της, η σύζυγός μου προτίμησε να εργασθεί με καθεστώς μερικής απασχόλησης. Οι αρμοδιότητές της είχαν ενίοτε ενδιαφέρον, αλλά της ήταν αδύνατο να εξασφαλίσει την αναγνώριση ή τις προαγωγές που θεωρούνται δεδομένες στους χώρους εργασίας.

Στο μεταξύ, αρχικά από ενδιαφέρον και εντέλει από οικονομική ανάγκη, υποχρεώθηκα να αφιερώνω ολοένα και περισσότερο χρόνο στην εργασία μου, περνώντας νύχτες ή ολόκληρα Σαββατοκύριακα συγγράφοντας βιβλία ή τηλεοπτικά σενάρια. Αντίθετα, ο χρόνος μου υπήρξε μετρημένος για τις δύο κόρες μου.

Ομολογώ πως θα έπρεπε να υπάρχει ειδική νομοθεσία που θα απαγορεύει στους καλοπληρωμένους δημοσιογράφους να παραπονιούνται, και οφείλω άρα να εκφράσω την αγάπη που τρέφω για τη δουλειά μου και να επισημάνω ότι τα παιδιά μου εξελίχθηκαν σε δύο χαριτωμένες και κανονικές εφήβους.

Η τριμερής εξισορρόπηση μεταξύ μισθωτής εργασίας, οικογένειας και δραστηριοτήτων που δεν έχουν να κάνουν τίποτε με το σπίτι ή τη δουλειά, αλλά αποτελούν το αλατοπίπερο της καθημερινής ζωής (όπως τα χόμπι, οι αθλητικές δραστηριότητες και το ταξίδι που πάντα ήθελα να κάνω στο Μάτσου Πίτσου του Μεξικού), δεν έχει καμία σχέση με όσα η σύζυγός μου κι εγώ φανταζόμασταν στα πρώτα χρόνια της συμβίωσής μας. Δεν είναι μόνο η απογοήτευση των γυναικών για την αδυναμία της σύγχρονης κοινωνίας να ικανοποιήσει τις διάφορες ανάγκες τους. Το ίδιο αίσθημα κυριαρχεί και σε εκατομμύρια άνδρες της μεταπολεμικής γενιάς, που ήλπιζαν ότι ο γάμος τους θα ήταν πραγματικός συνεταιρισμός μεταξύ ίσων.

Τι δεν πήγε καλά

Γιατί πέσαμε τόσο έξω; Δεν βρισκόμασταν όλοι υπό την επήρεια ναρκωτικών (ας αποδεχτώ ότι ορισμένοι από εμάς βρίσκονταν σε τέτοια κατάσταση…) και δεν ήμαστε εντελώς αθώοι.

Αποφοιτήσαμε, όμως, από τα πανεπιστήμια σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή και γίναμε αποδέκτες των ωφελειών οκτώ δεκαετιών αδιάκοπης τεχνολογικής προόδου, πιστεύοντας υποσυνείδητα ότι η εξέλιξη αυτή θα συνεχισθεί επ’ αόριστον. H μακρά περίοδος βελτίωσης των συνθηκών ζωής πήρε τέλος, όμως, στα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Κοιτάξτε καλά στο σπίτι σας? δεν πρόκειται να βρείτε καμία οικιακή συσκευή που να εφευρέθηκε μετά το 1960. Εκτοτε καμία πρόοδος δεν έχει σημειωθεί στην τεχνολογία που θα μας επέτρεπε να ταΐζουμε πιο εύκολα τα παιδιά, να πλένουμε τα ρούχα τους ή να καθαρίζουμε το σπίτι με λιγότερο κόπο.

Η σημαντικότερη τεχνολογική πρόοδος των τελευταίων τριάντα ετών αφορά τον ηλεκτρονικό υπολογιστή και τη συγκέντρωση και διασπορά δεδομένων. H εξέλιξη αυτή υπήρξε καταστροφική, καθώς μετέφερε το γραφείο μέσα στο σπίτι μας, όπως φαίνεται από τις φωνές των κορών μου κάθε βράδυ, που με εξωθούν να πάψω επιτέλους να απαντώ σε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Κρίμα που τα όνειρά μας της δεκαετίας του 1960 δεν μπόρεσαν να ευοδωθούν.