ΚΟΣΜΟΣ

Τρία ερωτήματα για το προεδρικό εγχείρημα

Τρία κρίσιμα ερωτήματα τίθενται τώρα στον Σαρκοζί, με το πρώτο να αφορά το εάν η στρατηγική του αυτή είναι κατάλληλη για την παρούσα συγκυρία.

Η αδυναμία του Νικολά Σαρκοζί να διεμβολίσει εκλογικά το Κέντρο καθίσταται πρόδηλη στις σφυγμομετρήσεις, ιδίως όταν υποψήφιος της Αριστεράς είναι ο Ντομινίκ Στρος-Καν. Από τη μεριά της, η Μαρίν Λεπέν -όπως εξήγησε και η ίδια σε εκπομπή του τηλεοπτικού δικτύου RTL την Τρίτη- εμφανίζει ισχυρή δυναμική. Απαλλαγμένο από την αρνητική υποθήκη του Ζαν-Μαρί Λεπέν, το Εθνικό Μέτωπο απέρριψε την αντισημιτική, αντιδραστική και ρατσιστική εικόνα του. Παρότι οι παρατηρητές εκτιμούν ότι το κόμμα δεν προχώρησε σε πραγματική, ειλικρινή και βαθιά ιδεολογική ρήξη, τα παλαιότερα λεκτικά ατοπήματα του ιστορικού ηγέτη Λεπέν και οι επικίνδυνες φιλίες του με νεοναζί σε όλη την Ευρώπη αποτελούν πια παρελθόν. Το δίχτυ ασφαλείας που απομόνωνε το ακροδεξιό κόμμα δεν είναι πια στεγανό. Η τόλμη της Μαρίν Λεπέν, που επιλέγει να ξεπεράσει τις ιδεολογικές αγκυλώσεις του πατέρα της αναζητώντας τους ψηφοφόρους που ο Ζαν-Μαρί «έχασε» το 2007, απειλεί τον Νικολά Σαρκοζί.

– Η τακτική αυτή του Νικολά Σαρκοζί είναι πρωτοφανής;

– Εδώ και 25 χρόνια, η αξιοποίηση του Εθνικού Μετώπου ως εργαλείου εκλογικού εκβιασμού υπήρξε μόνιμο όπλο στη φαρέτρα των προέδρων. Το Μέτωπο χρησιμοποίησε έτσι ο Φρανσουά Μιτεράν, υιοθετώντας την απλή αναλογική το 1985, σε μια προσπάθεια να περιορίσει όσο το δυνατόν περισσότερο τη νίκη της Δεξιάς στις βουλευτικές εκλογές του επόμενου έτους. Ο μόνος Αριστερός πρόεδρος της 5ης Δημοκρατίας επέλεξε συνειδητά πολιτικές και ρητορική που ενίσχυσαν την Ακρα Δεξιά (δικαίωμα ψήφου των μεταναστών, θετικές διακρίσεις κ.λπ.), ώστε να στερήσει ψήφους από τη γκωλική Δεξιά.

– Η Δεξιά μπορεί να διαιρεθεί, αντιμέτωπη με τη στρατηγική αυτή;

– Πρέπει να επισημάνουμε ότι ο πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν, ο υπουργός Εξωτερικών Αλέν Ζιπέ και ο πρόεδρος της Γερουσίας Ζεράρ Λαρσέ αποστασιοποιήθηκαν από τη «Συζήτηση για το Ισλάμ» που σχεδιάζει να εγκαινιάσει το κυβερνών κόμμα. Παρά τις αντιρρήσεις τους όμως, κανένας από αυτούς τους κομματικούς βαρώνους δεν εγκατάλειψε το «σαρκοζικό σκάφος», με τον Ζιπέ να προάγεται -αντίθετα- στον θώκο του ΥΠΕΞ. Παρά τις επικρίσεις που δέχθηκε πέρυσι για την ξενοφοβική ομιλία του στην Γκρενόμπλ και για την πολιτική του απέναντι στους Ρομά, ο Σαρκοζί συνεχίζει να παίζει το χαρτί της ισλαμοφοβίας και της μεταναστευτικής απειλής.

Οσοι εκτιμούν, όμως, ότι ο καιροσκοπισμός και η ψευδολογία του Σαρκοζί προσφέρουν εγγυήσεις για την ήττα του το 2012, θα έκαναν καλά να θυμηθούν ότι ο Μπους επανεξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ το 2004, παρά τα ψεύδη του για το Ιράκ, το αβυσσαλέο έλλειμμα και τα προκλητικά φορολογικά «δωράκια» στους πλούσιους.