ΚΟΣΜΟΣ

Aλλάζουν τα πρόσωπά τους για να μοιάζουν στα είδωλά τους

18s71
18s72

 Οταν ο Νίνος Ντιν κοιτάζεται στον καθρέφτη, το είδωλό του μοιάζει στη Βανέσα Παραντί, τη Γαλλίδα τραγουδίστρια και πρώην σύντροφο του Τζόνι Ντεπ. Δεν πρόκειται για ένα γύρισμα της τύχης, μια παράξενη γενετική ζαριά.

Ο κ. Ντιν, στυλίστας που εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας στο Μανχάταν, υπεβλήθη σε πλαστική χειρουργική επέμβαση πριν από 13 χρόνια για να πετύχει σοβαρές ομοιότητες της φυσιογνωμίας του αν όχι με την ίδια την τραγουδίστρια, τουλάχιστον με τον δεύτερο ξάδερφό της. «Ηθελα το μωρουδίστικο πρόσωπό της», παραδέχεται σήμερα στα 37 του, αν και οι περισσότεροι θα θεωρούσαν ότι είναι γύρω στα 25.

Τα περιοδικά και οι ιστοσελίδες δημοσιεύουν συστηματικά φωτογραφίες ανθρώπων που άλλαξαν τα πρόσωπά τους με τη βοήθεια της πλαστικής χειρουργικής για να μοιάζουν σε έναν αστέρα του κινηματογράφου, της ποπ μουσικής, σε κάποιο προϊόν της εταιρείας παιχνιδιών Μattel, σε Αιγύπτια βασίλισσα ή στη διαβόητη -πιθανότατα ακούσια- περίπτωση της κοσμικής Τζόσλιν Ουάιλντενσταϊν, η οποία μετά το νυστέρι μετατράπηκε σε ένα άγριο ζώο.

Τι θέλουν

Αν και τα αιτήματα για τέτοιου είδους μεταμορφώσεις δεν λαμβάνουν καθημερινά χώρα, οι γιατροί δηλώνουν ότι συμβαίνουν τακτικά. «Περίπου μία φορά το μήνα, εμφανίζεται κάποιος που θέλει να μοιάσει είτε σε ένα μέλος της οικογένειάς του, ένα φίλο ή κάποιον διάσημο», λέει ο δρ Σαμ Λαμ, χειρουργός ειδικευμένος στις πλαστικές προσώπου στο Ντάλας.

«Ενας τύπος ήθελε να μοιάζει στον ξάδερφό του, που ήταν μοντέλο. Αλλος ήθελε να κάνει εμφύτευμα στο σαγόνι για να είναι ίδιος με τον μεγαλύτερο αδερφό του», εξηγεί.

Αν και η ομοιότητα μπορεί ενίοτε να επιτευχθεί, είναι αδύνατο να ανασυστήσει κανείς την εικόνα ενός ανθρώπου. Η δομή των οστών, οι διαστάσεις του προσώπου και άλλα αδιόρατα χαρακτηριστικά διαμορφώνουν τη φυσιογνωμία των ανθρώπων.

«Πράγματι, δεν μπορούμε να μεταμορφώσουμε κάποιον σε σημείο ώστε να τον περάσουν για κάποιον άλλο», επιμένει ο δρ Στίβεν Τάιτελμπαουμ, πλαστικός χειρουργός στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας και εκπρόσωπος της Αμερικανικής Κοινότητας Αισθητικής Πλαστικής Χειρουργικής, μιας επαγγελματικής οργάνωσης. «Στην καλύτερη περίπτωση μπορούμε να προσπαθήσουμε να μιμηθούμε ένα στοιχείο, όπως μια ωραία μύτη, ή να εμφυτεύσουμε ένα δυσανάλογο σαγόνι ώστε να μιμηθούμε τη σχεδόν καρτουνίστικη φυσιογνωμία του Τζέι Λένο», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Σε πολλούς τα ίδια

Είναι δυνατό, ωστόσο, να επαναλάβει κανείς την ίδια υπερβολική διαδικασία σε ποικίλους ασθενείς, για παράδειγμα ένα «υπερβολικά υψωμένο φρύδι, μια υπερβολική μείωση μύτης ή υπερβολικά γεμάτα χείλια», λέει ο δρ Τάιτελμπαουμ. «Μπορείς να προχωρήσεις παραπέρα για να μιμηθείς τον Μάικλ Τζάκσον, ο οποίος από μόνος του υπήρξε ένα ανέκδοτο της πλαστικής χειρουργικής αντί να δημιουργήσει μια ομοιότητα με κάποιον άνθρωπο που ουδέποτε έχει υποβληθεί σε πλαστική», προσθέτει.

Ο φόρος τιμής σε ένα συγκεκριμένο σημείο του σώματος είναι άλλη μία εναλλακτική. Οι ασθενείς συχνά επισκέπτονται το γραφείο των πλαστικών χειρουργών με τη φωτογραφία του αγαπημένου τους αστέρα ανά χείρας.

«Πιο ευτυχισμένη»

Η Χέδερ Λόκλιρ ήταν η Doppelgänger (το πανομοιότυπό της) στη φαντασία της Στέισι Σάναχαν, 49 ετών, υψηλόβαθμου στελέχους εταιρείας στην Καλιφόρνια. Θα έδινε με χαρά το δεξί της ζυγωματικό για να αποκτήσει τη λάμψη της κυρίας Λόκλιρ, με την οποία μοιράζεται τα ξανθά μαλλιά, τα πράσινα μάτια και το ψηλόλιγνο σώμα. «Ξέρω ότι ακούγεται τρελό αλλά θα ήμουν πολύ ευτυχισμένη αν της έμοιαζα περισσότερο. Δεν θα μου έλειπε ο πραγματικός μου εαυτός. Θεωρώ ότι είναι πανέμορφη», αφηγείται η Σάναχαν. Ηταν τόσο αποφασισμένη να της μοιάσει, ώστε ζήτησε από τον δρα Μπερ φον Μάουρ στο Νιούπορτ Μπιτς της Καλιφόρνιας, έναν πλαστικό χειρουργό που της είχε κάνει ανόρθωση στήθους, να τη βοηθήσει. Ο γιατρός κατέληξε να της κάνει μια πλαστική στη μύτη συνολικού κόστους 6.500 δολαρίων για να αιχμαλωτίσει το «πνεύμα» της κυρίας Λόκλιρ. «Δεν μπορείς ποτέ να αναπαραγάγεις κάποιον, είναι αδύνατον να τον κλωνοποιήσεις», δηλώνει ο δρ Μάουρ. «Είναι καλύτερο να βελτιώσεις τα χαρακτηριστικά του ίδιου του ασθενούς, να ξεθάψεις την ομορφιά που κρύβεται, χωρίς όμως να αλλάξεις δραματικά την εμφάνισή του», συμπληρώνει.

Γιατροί αντιμέτωποι με παράλογα αιτήματα και ηθικά διλήμματα

Οι γιατροί λένε ότι ένα σημαντικό κομμάτι της δουλειάς τους είναι να ξεσκαρτάρουν τους ασθενείς που έχουν ένα πραγματικό ιατρικό πρόβλημα ή μια θεμιτή αισθητική ανησυχία από εκείνους που πάσχουν από το σύνδρομο σωματικής δυσμορφίας (body dysmorphic disorder), μια εμμονή με μια μικρότερη ή φανταστική ατέλεια στην εμφάνισή τους.

«Είχα έναν ασθενή που πήγαινε από γιατρό σε γιατρό προσπαθώντας να εξασφαλίσει μια επέμβαση που θα τον έκανε να μοιάζει με τον Μπραντ Πιτ», λέει η δρ Εϊμι Ουέξλερ, δερματολόγος και ψυχίατρος στην Ανατολική Πλευρά του Σέντραλ Παρκ στη Νέα Υόρκη. «Είχε αυτήν την αίσθηση ότι η ζωή του θα ήταν τόσο καλύτερη αν είχε την εμφάνιση του Χ, Ψ, Ω. Μπορεί πραγματικά να εξελιχθεί σε εμμονή», προειδοποιεί. Πολλοί γιατροί έχουν σοβαρές ηθικές ανησυχίες γι’ αυτού του είδους τα αιτήματα. Για παράδειγμα, αν ένας ασθενής θεωρηθεί ψυχικά υγιής και παρ’ όλα αυτά θέλει να μοιάσει στον διάβολο; Θα πρέπει ο γιατρός να συμμορφωθεί; Ή αν κάποιος βγάζει το ψωμί του παριστάνοντας τον Μάικλ Τζάκσον και θέλει την επέμβαση για να προωθήσει την καριέρα του; Η Γαλλίδα καλλιτέχνις Ορλάν είχε χρησιμοποιήσει το πρόσωπό της σαν χειρουργικό καμβά για να αμφισβητήσει τις παγιωμένες απόψεις περί ομορφιάς. «Σέβεσαι την αυτονομία του ασθενούς», λέει ο Λέοναρντ Φλεκ, καθηγητής Φιλοσοφίας και Ιατρικής Ηθικής στο Κολέγιο Ιατρικής του Μίσιγκαν. Ωστόσο αν ένας γιατρός πιστεύει ότι η επιλογή του ασθενούς του είναι εσφαλμένη, «δεν είναι ηθικά υποχρεωμένος να ακολουθήσει τις επιθυμίες του», εκτιμά ο δρ Φλεκ. «Μπορεί να πει ότι κατά τη γνώμη του αυτό είναι εξαιρετικά κακή ιδέα», προσθέτει.

Η Τζόαν Κρον, συγγραφέας του βιβλίου «Ανόρθωση: η επιθυμία, ο φόβος και η υποβολή σε λίφτινγκ», πιστεύει ότι είναι ευθύνη του γιατρού να εκπληρώνει τις επιθυμίες του ασθενούς, σε λογικά πλαίσια βέβαια, χωρίς όμως να εκφράζει τις δικές του απόψεις. «Οι περισσότεροι γιατροί έχουν εκπαιδευθεί να σε ρωτούν γιατί απευθύνθηκες σ’ αυτούς. Αυτή είναι συνήθως η πρώτη ερώτηση. Αν ένας γιατρός σε βουτήξει προτού ανοίξεις το στόμα σου και σου πει ότι θέλει να σου φτιάξει τη μύτη, εγώ προσωπικά θα έφευγα τρέχοντας», λέει.

Οσο για τα πλέον εξωπραγματικά αιτήματα, απορεί αν αυτά είναι χειρότερα από άλλα αποδεκτά είδη αλλαγής ενός σώματος, όπως τα τατουάζ για παράδειγμα. «Είναι χειρότερο να μοιάζεις σαν γάτα ή να έχεις κάθε ίντσα του κορμιού σου καλυμμένη με τατουάζ;», αναρωτιέται. Αν θέλεις να μοιάζεις με γάτα, καταλήγει, μπορείς να κάνεις μια πρόβα με μέικ-απ πρώτα, για να δεις αν θέλεις πράγματι να ζήσεις με αυτήν την εμφάνιση. Ο πρώην σύντροφος του Λιμπεράτσε, Σκοτ Τόρσον, υπεβλήθη σε ρινοπλαστική όταν ήταν 20 ετών, αλλά και σε άλλες επεμβάσεις για να μοιάσει στο αγαπημένο του. Σήμερα είναι 54 ετών και δηλώνει ικανοποιημένος με το πρόσωπό του. Υπάρχει συχνά μια ειρωνεία σε όλα αυτά. Η κ. Ντάβενπορτ έχει δαπανήσει μέχρι σήμερα 15.000 δολάρια για να μοιάσει στην Κέιτ Γουίνσλετ, η οποία έχει ταχθεί ανοιχτά κατά των πλαστικών επεμβάσεων.