ΚΟΣΜΟΣ

Αλλαγή της συνθήκης του Δουβλίνου προτείνει ο Φρατίνι

allagi-tis-synthikis-toy-doyvlinoy-proteinei-o-fratini0

Υπέρ της αλλαγής της συνθήκης του Δουβλίνου, αλλά και κατά της
«Ευρώπης-φρουρίου», τάσσεται ο πρώην Ιταλός υπουργός Εξωτερικών
Φράνκο Φρατίνι, σε συνέντευξή του στην «Κ».

Ο κ. Φρατίνι ήρθε την Τετάρτη στην Αθήνα, όπου συναντήθηκε με τον
πρωθυπουργό κ. Αντ. Σαμαρά και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και
υπουργό Εξωτερικών κ. Ευ. Βενιζέλο. Η επίσκεψη είχε και
«προεκλογική» χροιά, καθώς o Φλωρεντίνος πολιτικός είναι ο επίσημος
υποψήφιος της Ιταλίας για τη θέση του γ.γ. του ΝΑΤΟ. Ο ίδιος θεωρεί
ότι η υποψηφιότητά του έχει προοπτική, είναι η ώρα για έναν
εκπρόσωπο του ευρωπαϊκού Νότου στο αξίωμα μετά μια εικοσαετία γ.γ.
από τον Βορρά.

Η οπτική του «Μεσογειακού» έρχεται στην επιφάνεια και όταν
αναπτύσσει τις σκέψεις του για τον νέο ρόλο του ΝΑΤΟ, όπου οι
αναφορές του στη Βόρεια Αφρική και ειδικά στη Λιβύη και στο Μάλι
είναι πυκνές. Θεωρεί σημαντική αποστολή της Συμμαχίας να βοηθήσει
στην οικοδόμηση θεσμών στον τομέα της ασφάλειας στις χώρες αυτές.
Ως κύρια πρόκληση για τη Συμμαχία μετά το 2014 χαρακτηρίζει τη
διατήρηση ενός επαρκούς επιπέδου ασφαλείας, με δεδομένο ότι όλα τα
μέλη της Συμμαχίας πρέπει να περιορίσουν τις αμυντικές τους
δαπάνες. «Πώς είναι δυνατόν να συνδυάσει κανείς αυτές τις δύο
ανάγκες; Σκέφτομαι ότι ο καλύτερος τρόπος είναι με καλύτερο
συντονισμό και καταμερισμό εργασίας. Δεν είναι δυνατόν να
αντιμετωπίζουμε το ΝΑΤΟ ως τον παγκόσμιο χωροφύλακα», αναφέρει.

Το θέμα της μετανάστευσης ο κ. Φρατίνι το ξέρει από πρώτο χέρι,
ήταν άλλωστε ο αρμόδιος επίτροπος: «Η μετανάστευση χρειάζεται πρώτα
από όλα μια ευρωπαϊκή στρατηγική. Δεν είναι ένα ιταλικό ή ελληνικό
πρόβλημα, είναι ένα ευρωπαϊκό ζήτημα», επισημαίνει και προσθέτει
πως πρέπει να αλλάξει η νομική βάση: «Πρέπει να αλλάξουμε τη
συνθήκη του Δουβλίνου. Σύμφωνα με το Δουβλίνο, η μετεγκατάσταση
προσφύγων είναι δυνατή μόνο σε εθελοντική βάση. Αυτό δεν αρκεί.
Θυμάμαι ότι ως επίτροπος η μεγαλύτερη επιτυχία μου ήταν η
μετεγκατάσταση 200 ανθρώπων, που τους πήραν η Ολλανδία και μερικούς
η Σουηδία. Το επέτυχα, ωστόσο η ηθική πίεση δεν είναι αρκετή», λέει
και επαναλαμβάνει: «Πρέπει λοιπόν να αλλάξουμε τη νομική βάση. Να
συμφωνήσουμε ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, και πρώτα από όλα η
Κομισιόν, θα πρέπει να είναι η συντονιστική αρχή για τη
μετεγκατάσταση και ότι αυτή δεν θα γίνεται μόνο σε εθελοντική βάση.
Αυτό είναι το πρωταρχικό σημείο…».

Τον ρωτάμε αν θα δεχτούν κάτι τέτοιο οι βόρειες χώρες. «Αργά ή
γρήγορα, θα καταλάβουν ότι είναι συνυπεύθυνες όποτε συμβαίνει μια
τραγωδία όπως αυτή στη Λαμπεντούζα». Σημειώνει ότι πριν από λίγες
εβδομάδες επισκέφτηκε την Ιταλία ο πρωθυπουργός της Φινλανδίας κ.
Καϊτάνεν, ο οποίος δήλωσε ότι «η τραγωδία της Λαμπεντούζα είναι η
δική μας τραγωδία». «Νομίζω ότι υπάρχει μια αυξημένη
συνειδητοποίηση πως η μετανάστευση συνιστά ένα κοινό πρόβλημα.
Χρειάζεται υπομονή», εκτιμά ο κ. Φρατίνι.

Εκεί που ο Ιταλός πολιτικός εκπλήσσει, πάντως, είναι με την
ανθρωπιστική διάσταση που δίνει στο θέμα της μετανάστευσης. «Δεν
χρειαζόμαστε μόνο αλλαγή της νομικής βάσης, αλλά και μια
ανθρωπιστική προσέγγιση απέναντι στη μετανάστευση. Θα πρέπει να
είμαστε οραματιστές. Γιατί ακόμη και αν προσπαθήσουμε να φτιάξουμε
ένα φρούριο, το φρούριο θα καταρρεύσει από την απελπισία των
ανθρώπων. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε μια πολιτική προσέγγιση στη
μετανάστευση. Ελληνες και Ιταλοί θα έπρεπε να είναι στην πρώτη
γραμμή για μια τέτοια πολιτική προσέγγισης».

Από τη μετανάστευση πάμε στη λιτότητα και την ύφεση που πλήττουν
τον ευρωπαϊκό Νότο. «Αν η λιτότητα παραμείνει, το μόνο που μπορούμε
να πούμε για το μέλλον της Ευρώπης, είναι πως υπάρχει κίνδυνος ο
ευρωσκεπτικισμός και ο λαϊκισμός να γιγαντωθούν», σημειώνει και
προσθέτει: «Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε το ενδεχόμενο να πάρουν τα
κόμματα του λαϊκισμού και του ευρωσκεπτικισμού 30% έως 35% στο
Ευρωκοινοβούλιο. Διατηρώντας τη δημοσιονομική σύνεση, πρέπει να
αλλάξουμε από τον μονομερή προσανατολισμό σε πολιτικές λιτότητας,
προώθησης της ανάπτυξης και αντιμετώπισης της ανεργίας».

Η Ιταλία έκανε τεράστια προσπάθεια για να αποφύγει να μπει σε
πρόγραμμα. Ρωτάμε αν ένας από τους λόγους ήταν για να μη βρεθεί υπό
τις εντολές των Βρυξελλών. Αν, ως πρώην επίτροπος, εκτιμά πως
κάποιοι από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία αρέσκονται στο να «διοικούν
τις χώρες σε ανάγκη». «Τους θεωρείτε πολύ ισχυρούς. Δεν είναι σε
θέση να το κάνουν, ακόμα και αν ίσως κάποιοι θα ήθελαν να είναι σε
θέση να υπαγορεύουν πολιτικές αυτόνομα», απαντά και συμπληρώνει:
«Στην πραγματικότητα, πίσω από τη λιτότητα βρίσκονται αντικρουόμενα
συμφέροντα κρατών-μελών. Ισχυρές κυβερνήσεις, όπως η γερμανική, και
αδύναμες, όπως η ιταλική πριν από ενάμιση χρόνο. Ευτυχώς, εμείς
τώρα συνειδητοποιούμε ότι ήταν προς το συμφέρον μας να βγούμε από
τη διαδικασία του υπερβολικού ελλείμματος. Πιστεύω όμως ότι και η
Γερμανία έχει συνειδητοποιήσει πως είναι προς το συμφέρον της να
προωθήσει την ανάπτυξη».