ΚΟΣΜΟΣ

Ο Τραμπ προσελκύει άνεργους ψηφοφόρους

Ο Τραμπ προσελκύει άνεργους ψηφοφόρους

Ποια είναι τα πραγματικά κίνητρα των υποστηρικτών του Ντόναλντ Τραμπ;

Στις αναρίθμητες δημοσιεύσεις του για το θέμα αυτό, ο αμερικανικός Τύπος επικεντρώνει συστηματικά τις αναλύσεις του στον ακραίο ρατσιστικό και μισαλλόδοξο λόγο του εκκεντρικού δισεκατομμυριούχου, καταλήγοντας μοιραία στο συμπέρασμα ότι μεγάλη μερίδα του αμερικανικού εκλογικού σώματος αποτελείται από αμετανόητους ρατσιστές.

Την ίδια ώρα, ο ίδιος ο Τραμπ οδηγεί τους αναλυτές στο συμπέρασμα αυτό, προσβάλλοντας συστηματικά με τα λόγια του κάθε εθνική και θρησκευτική μειονότητα, ανακοινώνοντας ότι σχεδιάζει να απελάσει 11 εκατ. παράνομους μετανάστες, να οικοδομήσει τείχη στα σύνορα, να απαγορεύσει την είσοδο μουσουλμάνων στις ΗΠΑ, εκφράζοντας τον θαυμασμό του για αυταρχικούς πολιτικούς και δικτάτορες, φθάνοντας μέχρι το σημείο να χρησιμοποιήσει απόφθεγμα του Μουσολίνι.

Η χυδαιότητα της «τραμπικής» ρητορείας και η κραυγαλέα εκφορά της έχουν, όμως, αποσιωπήσει ένα κρίσιμο στοιχείο της προεκλογικής του εκστρατείας: ο Ντόναλντ Τραμπ ασχολείται πεισματικά με κρίσιμα και εντελώς θεμιτά πολιτικά ζητήματα, όπως είναι οι εμπορικές σχέσεις των ΗΠΑ.

Σε κάθε τηλεοπτικό ντιμπέιτ, ο Τραμπ αφιέρωσε περισσότερο χρόνο μιλώντας για το εμπόριο παρά για το μεταναστευτικό. Το θέμα αυτό μοιάζει να τον απασχολεί σε βαθμό εμμονής. Αξιοποιώντας, όπως όλοι οι ακροδεξιοί λαϊκιστές, προοδευτικές προτάσεις, την ανάκληση –λόγου χάρη– νόμου του τελευταίου προέδρου Μπους, ο οποίος απαγορεύει τους μειοδοτικούς διαγωνισμούς για την αγορά φαρμάκων από το κρατικό σύστημα περίθαλψης, ο Τραμπ προτείνει στους ψηφοφόρους του μια δικαιότερη αναδιανομή των κρατικών κονδυλίων και την επιστροφή βιομηχανικών μονάδων, που επέλεξαν να διακόψουν τις δραστηριότητές τους στις ΗΠΑ, αναζητώντας φθηνότερα εργατικά χέρια στο Μεξικό.

Σε αντίθεση με τις συμβατικές αναλύσεις για τη δημοτικότητα του Τραμπ, οι οποίες εκτιμούν πως η επιτυχία του οφείλεται κυρίως στις ρατσιστικές αντιλήψεις των ψηφοφόρων του, η πραγματικότητα είναι ότι τα μεγαλύτερα ποσοστά του εξασφαλίζει ο Τραμπ σε ζώνες οξείας ανεργίας και φυγής των τοπικών παραγωγικών μονάδων.

Ουδείς μπορεί να αρνηθεί ότι πολλοί από τους υποστηρικτές του Τραμπ είναι μισαλλόδοξοι ρατσιστές, πολύ περισσότεροι όμως νιώθουν ενθουσιασμό με την προοπτική εκλογής ενός προέδρου, ο οποίος μοιάζει να μιλάει ειλικρινά όταν καταγγέλλει το σύμφωνο ελεύθερου εμπορίου και υπόσχεται να επαναφέρει τις χαμένες θέσεις εργασίας στις υποβαθμισμένες και αποβιομηχανοποιημένες κωμοπόλεις των ΗΠΑ.

«Δηλωμένοι» Δημοκρατικοί

Σε πρόσφατη μελέτη του ινστιτούτου του συνδικάτου AFL-CIO, ο Ντόναλντ Τραμπ εξασφάλιζε τη μεγαλύτερη στήριξη στα προάστια του Κλίβελαντ και του Πίτσμπουργκ, ακόμη και από «δηλωμένους» Δημοκρατικούς, οι οποίοι εκτιμούσαν την ευθύτητα του λόγου του και τις σαφείς προτάσεις του για ανάκαμψη της αγοράς εργασίας. «Οι Αμερικανοί δεν είναι τόσο ρατσιστές, όσο φοβισμένοι. Η έρευνα επιβεβαίωσε όσα υποπτευόμασταν: ότι οι ψηφοφόροι έχουν κουραστεί, υποφέρουν και αγωνιούν ότι τα παιδιά τους δεν έχουν μέλλον. Η ανάκαμψη από την ύφεση δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμη γι’ αυτούς», λέει η Κάρεν Νούσμπαουμ, διευθύντρια του ινστιτούτου Working America του AFL-CIO.

Ο Τραμπ εκμεταλλεύεται έτσι την άρνηση των Δημοκρατικών να σκύψουν στην ιστορική τους «δεξαμενή» ψηφοφόρων, τους βιομηχανικούς εργάτες και τους χαμηλόμισθους εργαζομένους, στηρίζοντας εκεί την επιτυχία του.

Οι Δημοκρατικοί, από την πλευρά τους, επέλεξαν εδώ και πολλά χρόνια να μεταμορφωθούν σε εκπροσώπους των συμφερόντων της λεγόμενης «δημιουργικής τάξης», αποτελούμενης από νέους, μορφωμένους Αμερικανούς, στην αιχμή των τεχνολογικών εξελίξεων, με το κόμμα του «Νιου Ντιλ» να στοιχηματίζει ότι οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι του, όπως οι χαμηλόμισθοι και οι βιομηχανικοί εργάτες, δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να συνεχίσουν να το ψηφίζουν.

Η ρητορική του Τραμπ, όμως, έδωσε σάρκα και οστά στη λαϊκίστικη αντίδραση κατά του ελιτίστικου προοδευτισμού, υποχρεώνοντας τον πλανήτη να πάρει στα σοβαρά τις παρανοϊκές θέσεις του εκκεντρικού υποψηφίου.

Για τους περισσότερους προοδευτικούς Αμερικανούς, όμως, η ανάληψη έστω και μέρους της ευθύνης για την άνοδο του Τραμπ, την κατάρρευση των πάλαι ποτέ ισχυρών βιομηχανικών πόλεων και την καταρράκωση του βιοτικού επιπέδου εκατομμυρίων συμπολιτών τους αποτελεί ανάθεμα. Γι’ αυτούς, είναι προτιμότερο να δίνουν έμφαση στον ακραίο ρατσιστικό λόγο του Τραμπ, αγνοώντας τις αλήθειες που ενίοτε εκστομίζει.