ΚΟΣΜΟΣ

«Ηταν σαν να έβλεπα μια ταινία τρόμου…»

Ρεπορτάζ: ΕΛΕΝΗ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ – ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ. H 27χρονη Νικολέτα Γρίβα μπορεί να είναι ζωντανή και υγιής λόγω μιας σπάνιας εδώ στις Βρυξέλλες ηλιόλουστης μέρας. Την περασμένη Τρίτη είχε φτάσει στο αεροδρόμιο Ζάβεντεμ, στις 7.30 το πρωί, καθώς πετούσε για Νέα Υόρκη για να περάσει τις διακοπές του καθολικού Πάσχα. Είχε φτάσει περίπου τρεις ώρες πιο νωρίς, γιατί δεν της αρέσει να αγχώνεται. Eίχε κάνει check in αφήνοντας τη βαλίτσα της στο counter της Delta Airlines, που βρίσκεται ακριβώς δίπλα από τις Αμερικανικές Αερογραμμές.

Μην έχοντας φάει πρωινό, πηγαίνει σε ένα από τα καφέ στην είσοδο του αεροδρομίου και αγοράζει ένα σάντουιτς. Εκείνο το πρωινό ήταν ασυνήθιστα ηλιόλουστο στη βελγική πρωτεύουσα. Οποιος μένει εδώ ξέρει ότι ο καιρός μπορεί να αλλάξει μέσα σε μερικά λεπτά και γι’ αυτό η 27χρονη, κυπριακής καταγωγής, δεν έχασε την ευκαιρία να το απολαύσει. Παρόλο που είχε τελειώσει, κάθισε λίγο ακόμα με τον ήλιο να της ζεσταίνει το πρόσωπο.

Προς το αεροδρόμιο

Την ίδια περίπου ώρα, ο Ισπανός οδηγός ταξί Χουάν Κάρλος Ρομάν κατευθυνόταν προς το αεροδρόμιο Ζάβεντεμ. Είχε να παραλάβει έναν πελάτη που προσγειωνόταν στις 7.45. Ζει και εργάζεται τα τελευταία 15 χρόνια στις Βρυξέλλες. Εχει παντρευτεί Βελγίδα και θεωρεί την πόλη που γνωρίζει σαν την παλάμη του χεριού του, πλέον, σπίτι του. Ενώ συνήθως το πρωί ακούει ειδήσεις στο ραδιόφωνο, εκείνη την ημέρα, όντας

Μεγάλη Τρίτη για τους καθολικούς, είχε βάλει ένα CD με ύμνους του Πάσχα.

Ο 32χρονος Θόδωρος Βαβίκης είχε σηκωθεί, όπως κάθε πρωί, στις 7. Από την 1η Μαρτίου έχει πλέον μετακομίσει στις Βρυξέλλες, καθώς κατάφερε να αποκτήσει μία θέση για πρακτική σε γενική διεύθυνση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το σπίτι του βρίσκεται πολύ κοντά στο γραφείο και κάθε μέρα περπατάει περνώντας από τον σταθμό μετρό Μαλμπέκ.

Στο μεταξύ, η Νικολέτα σκέφτηκε ότι ήρθε η ώρα να περάσει τον έλεγχο και ξεκινάει να περπατάει μέσα στο αεροδρόμιο. Ηταν 7.58 και σε απόσταση 50 μέτρων από εκεί που βρίσκεται ακούει έναν εκκωφαντικό ήχο – ήταν η πρώτη έκρηξη. «Είδα καπνούς, στάχτες και λέω, τι γίνεται τώρα εδώ» λέει η ίδια με ιδιαίτερη ψυχραιμία, 24 ώρες μετά το συμβάν. «Κόσμος φώναζε “έξω, έξω, έξω, έξω!”». Η πρώτη σκέψη της είναι να αρχίσει να τρέχει.

Την ίδια ώρα, ο Χουάν Κάρλος, ενώ βρίσκεται περίπου 200 μέτρα από την είσοδο του αεροδρομίου, βλέπει πλήθος κόσμου να τρέχει στον αυτοκινητόδρομο. «Ηταν σαν να έβλεπα ταινία τρόμου» λέει στην «Κ».

«Αλλοι ήταν με βαλίτσες, άλλοι χωρίς τίποτα, όλοι όμως ήταν τρομοκρατημένοι», περιγράφει. Δύο κορίτσια γύρω στα 20 μπαίνουν στο ταξί του πανικόβλητα. «Δεν φορούσαν παπούτσια ούτε κάλτσες» λέει και η μία είχε χτυπήσει ελαφρά στο χέρι της.

Τρέχοντας, οπουδήποτε…

Η Νικολέτα, μαζί με ένα πλήθος ανθρώπων, έχει τρέξει έξω από το αεροδρόμιο. Ακριβώς σε 17 δευτερόλεπτα από την πρώτη, σκάει και η δεύτερη βόμβα. «Είδα τα τζάμια να σπάνε, καπνούς και στάχτες, ήταν πολύ δυνατή. Εκεί άρχισα να τρέχω όσο πιο γρήγορα μπορούσα, δεν καταλάβαινα πόσο γρήγορα έτρεχα, πού πήγαινα και τι έκανα» λέει.

Στο μεταξύ, το κινητό του Θόδωρου λίγο μετά τις 8 αρχίζει να χτυπάει ασταμάτητα. Οικογένεια και φίλοι τον παίρνουν για να μάθουν αν είναι καλά. Εκείνο το πρωί αυτό συνέβαινε στους περισσότερους που ζουν στις Βρυξέλλες, σε τέτοιο σημείο, που οι τηλεφωνικές γραμμές ήταν εκτός λειτουργίας για ώρες. Ο ίδιος ξεκινάει για τη δουλειά λίγο πριν από τις 9.

Μόλις 50 μέτρα πριν

«Τα λεωφορεία λειτουργούσαν» παρατηρεί. Καθώς προχωράει και 50 μέτρα από τον σταθμό Μαλμπέκ, βλέπει κόσμο με χαρτομάντιλα και κόσμο στο έδαφος. «Μυρίζει μπαρούτι» σκέφτηκε, μία μυρωδιά που μόνο όταν είχε ρίξει βολές στον στρατό είχε ξαναμυρίσει. Η τρίτη έκρηξη της ημέρας είχε γίνει λίγα λεπτά πριν φτάσει στο σημείο. «Βλέπω κόσμο στο έδαφος, άλλους με μαυρισμένα πρόσωπα και άλλους με ματωμένα», ενώ καπνός έβγαινε από τον σταθμό αλλά και από τους αεραγωγούς.

Ο Θόδωρος μένει εκεί και προσπαθεί να κρατήσει την ψυχραιμία του. Μου διηγείται την ιστορία του και μου δείχνει στο κινητό του τις φωτογραφίες που έβγαλε. Ενας άνδρας γεμάτος αίματα στο πρόσωπό του κοιτάει σαστισμένος. «Σκεφτόμουν συνέχεια πού θα είναι το επόμενο χτύπημα» λέει.

Στο ταξί του Χουάν Κάρλος οι δύο κοπέλες δεν βγάζουν ήχο από το στόμα τους. Υστερα από 10 λεπτά η μία καταφέρνει να πει τη διεύθυνση. Σε όλη τη διαδρομή δεν ξαναμιλάνε. Το τηλέφωνό τους χτυπάει ασταμάτητα, η μία από τις δύο το πετάει στο μπροστινό κάθισμα. Ο Χουάν Κάρλος τις αφήνει σε ένα σπίτι. Βγαίνουν και κλείνουν την πόρτα.

Εικοσιτέσσερις ώρες αργότερα και η πόλη παραμένει μουδιασμένη παρά τις γιγαντιαίες προσπάθειες που έχουν γίνει από το κράτος αλλά και τους ίδιους τους κατοίκους να γυρίσουν όλα όπως ήταν πριν από το πρωινό της 22ας Μαρτίου. Το μετρό ξανάρχισε να λειτουργεί, τα τρένα το ίδιο, τα μαθήματα στα σχολεία συνεχίζονται και οι άνθρωποι γύρισαν στις δουλειές τους.

Η Νικολέτα βρίσκεται στο χρηματιστήριο, στο κέντρο της πόλης. Τα σκαλιά είναι γεμάτα συνθήματα και ανθρώπους που τραγουδάνε τον εθνικό ύμνο του Βελγίου, πού και πού. Αλλοι με μία κιμωλία γράφουν μηνύματα στην άσφαλτο, η Νικoλέτα ανάβει ένα κεράκι παίρνει μία κιμωλία και γράφει «one love».

Δεν θα τους περάσει…

Ο Θόδωρος επικοινωνεί μαζί μου μία μέρα αργότερα. Σε ένα καφέ δίπλα στην Κομισιόν και αφού έχει τελειώσει τη διήγησή του μου λέει: «Γράψε ότι οι Βρυξέλλες είναι η πιο επικίνδυνη πόλη. Εδώ είναι οι στόχοι. Ακόμα και την τελευταία γενική διεύθυνση της Ε.Ε. να χτυπήσουν είναι κτίριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης».

Λίγο πριν πληρώσω τη διαδρομή ο Χουάν Κάρλος γυρνάει και μου λέει. «Τόσα χρόνια εδώ δεν έχω φοβηθεί ούτε μία στιγμή. Οι τζιχαντιστές θέλουν να προσαρμοστούμε εμείς σε αυτούς». Επειτα από μία σύντομη παύση προσθέτει: «Αυτό δεν θα γίνει».


Βίντεο: Στο σημείο της έκρηξης