ΚΟΣΜΟΣ

Παλαιά καλά επώνυμα κομμάτια σε νέα έκδοση

Η λέξη κλειδί στην τωρινή στιγμή της μόδας είναι «vintage», δηλαδή παλαιό καλό επώνυμο κομμάτι. Και σε αυτή τη σεζόν υπάρχει μια συναρπαστική διάσταση στον σχεδιασμό: το haute vintage ή οι δημιουργίες σχεδιαστών που ξαναφτιάχτηκαν και αναδιαμορφώθηκαν για το σήμερα.

Ο πρώτος που ξεχώρισε ήταν ο Ιβ Σεν Λοράν, του οποίου το παρισινό κατάστημα στο 32 της Rue du Faubourg Saint Honore λάνσαρε ένα κατά παραγγελία σμόκιν, βασισμένο στο αυθεντικό σχέδιο YSL του 1966, ακολουθούμενο από το κλασικό κοστούμι σαφάρι του 1968, μια κλασική γκαμπαρντίνα σε μήκος δύο τρίτων και ένα παλτό.

«Ομως», λέει η Λούλου ντε λα Φαλέζ, η οποία εκσυγχρόνισε ελαφρά τις αναλογίες, «δεν είναι ίδια, πρώτα απ’ όλα επειδή δεν μας επιτρέπεται να φτιάχνουμε ακριβή αντίγραφα και επειδή έχουμε πολύ καλύτερες τεχνικές τώρα». Αυτές οι περιορισμένες εκδόσεις κλασικών με τροποποιήσεις συνοδεύονται από αριθμημένη ετικέτα και εξωφρενική τιμή: 45.000 φράγκα (5.800 δολάρια) για το εφαρμοστό σμόκιν, που έχει παραγγελθεί από μια ντουζίνα πελάτισσες οι οποίες συνειδητοποιούν ότι τώρα που ο Σεν Λοράν παρέδωσε τα πρετ-α-πορτέ στον Τομ Φορντ, αυτή η ετικέτα είναι η τελευταία από ένα καλό κρασί μιας εξαίρετης χρονιάς. Η Σόνια Ρίκιελ επίσης επαναστράφηκε στα αρχεία, μέσω της κόρης της Νάταλι, η οποία κατάλαβε πρώτη από την αντίδραση των δικών της παιδιών, της 17χρονης Τατιάνα και της 15χρονης Λόλα, ότι η νέα γενιά διψάει για τα ζαρωμένα πουλόβερ και τα εύκολα φορεματάκια με τα οποία ο οίκος έκανε όνομα. Μέχρι τώρα έχει ξαναδουλέψει επτά πουλόβερ και τρία φορέματα, στα οποία περιλαμβάνεται μια βερσιόν της δεκαετίας του ’60 με γεωμετρικά ανοίγματα.

Βγαίνουν με μια ταμπελίτσα «Modern Vintage» που γράφει επίσης αριθμό και ημερομηνία, και όταν εμφανίστηκαν στην πασαρέλα τον Μάρτιο φάνηκαν το ίδιο σύγχρονα με την υπόλοιπη κολεξιόν του 2001. «Ξαφνικά συνειδητοποίησα γιατί η Ρίκιελ είχε γίνει τόσο πολύ μόδα στα νέα παιδιά», λέει η Νάταλι. «Το στυλ πήδησε μια γενιά. Καμιά δεν θέλει να ντύνεται σαν τη μητέρα της αλλά εδώ μιλάμε για την γκαρνταρόμπα της γιαγιάς».

Η χαρά του μοναδικού

Ξεκίνησε με την Τζούλια Ρόμπερτς και το γραφίστικο μαυρόασπρο Valentino φόρεμά της, μοντέλο από τη δεκαετία του ’80, το οποίο φόρεσε στην τελετή των Οσκαρ, κερδίζοντας την επιδοκιμασία των απαιτητικών. Από τότε, η κάθε σταρ που θέλει να είναι αντάξια του εν λόγω τίτλου ανταλλάσσει τα νέα ρούχα των σχεδιαστών με παλιά.

Η Ρενέ Ζελβέγκερ απότισε προσωπικό φόρο τιμής στο στυλ Ζακλίν Κένεντι, όταν στο γκαλά των εγκαινίων της έκθεσης για την Τζάκι στο Μουσείο Μετροπόλιταν, εκείνη φόρεσε ένα φουστάνι σχεδιασμένο από τον Ολεγκ Κασίνι, τον αγαπημένο Αμερικανό σχεδιαστή της Κένεντι.

Στο ίδιο κοσμικό γεγονός, η Μαρί Σαντάλ, σύζυγος του Παύλου, γιου του τέως βασιλιά της Ελλάδας εμφανίστηκε με ένα ντραπέ σατέν φόρεμα στο χρώμα της ακουαμαρίνας – αναδημιουργημένο από τον Βαλεντίνο από ένα μοντέλο αρχείου που είχε φτιάξει το 1964 για την επίσκεψη της Κένεντι στην Καμπότζη. Η ιδέα της δημιουργίας ενός αντιγράφου από μια βραδινή τουαλέτα αρχείου είναι μια καινούργια μανία. Η επιτυχία των ρούχων vintage οφείλεται εν μέρει στη χαρά του μοναδικού – μια ατομική άποψη σε μια εποχή με διεθνείς φίρμες. Από καιρό οι σταρ είναι τακτικοί πελάτες στα λονδρέζικα Virginia (98 Portland Road WII) και Steinbeck and Tolkien (193 Kings Road SW3), καθώς και στο παρισινό Didier Ludot (24 Galerie Montpensier, Jardin du Palais Royal, Paris 1).

Η αγορά Portobello στο Λονδίνο και τα παλιατζίδικα στο Παρίσι έχουν γίνει κυνηγότοποι για σχεδιαστές που αναζητούν ιδέες και μανιακούς της μόδας που ξέρουν ότι ένα παλιό καλό κομμάτι vintage μπορεί να δημιουργήσει μια προσωπική άποψη για τη μόδα.

Καστελμπαζάκ… στο σφυρί

Η δύναμη που έχουν τα παλιά επώνυμα ρούχα στη δημοπρασία θα αποδειχθεί στις 11 Ιουνίου, όταν ένα απόθεμα από παραδοσιακά κομμάτια του Ζαν Σαρλ ντε Καστελμπαζάκ θα βγει στο σφυρί στο Παρίσι, στο Drouot Montaigne. Τα εξαίρετα δείγματα της υψηλής ραπτικής είναι γνώριμα στους οίκους δημοπρασιών και συνήθως τα αρπάζουν τα μουσεία. Το φαινόμενο της επωνυμίας έχει κάνει να απογειωθούν οι τιμές των ρούχων της Μαρίας Κάλας και της Μέριλιν Μονρόε.

Αλλά αυτή η συλλογή Καστελμπαζάκ είναι σύγχρονη, ξεκινώντας από την εμφάνιση του σχεδιαστή στο τέλος της δεκαετίας του ’60 και καταλήγοντας στο 1992. Περιλαμβάνει χαρακτηριστικά κομμάτια όπως τα ρούχα με αρμαθιές από γούνινα αρκουδάκια, σουρεαλιστικά σύνολα φτιαγμένα από γάντια και ζωγραφισμένα στο χέρι κομμάτια που χρησιμοποιούν το ρούχο σαν έναν καμβά της ποπ αρτ. Η δημοπράτις Κατρίν Σαρμπονό αντιμετωπίζει τη συλλογή από τα αρχεία σαν έργα τέχνης και υπολογίζει πωλήσεις αξίας από 1.500 έως 15.000 φράγκα (200 έως 2.000 δολάρια). Ο πρώτος οίκος που αναγνώρισε τη δυνατότητα να βγαίνουν σε δημοπρασία ρούχα που κάποτε θα πήγαιναν στα παλιατζίδικα ήταν ο Σόθμπις στη Νέα Υόρκη. Η Τίφανι Ντούμπιν, ιδρύτρια και πρώην διευθύντρια του τομέα μόδας, είναι η συγγραφέας του «Vintage Style» που εκδόθηκε από τον HarperCollins και πραγματεύεται τον τρόπο που αγοράζονται αλλά και φοριούνται τα παλιά ρούχα με στυλ.

Και διηγείται μια καταπληκτική ιστορία για το πώς έπεισε έναν Σαουδάραβα πρίγκιπα ότι ένα μεγάλο διαμάντι ήταν φτιαγμένο για εκείνον: «Πρέπει να έχεις θεατρικό πνεύμα, έτσι αναγκάστηκα να δημιουργήσω ένα θαύμα», λέει ο Γκραφ, ο οποίος έχωσε μια μικροσκοπική φωτογραφία πίσω από την πέτρα, έτσι ώστε ο πελάτης κοιτάζοντάς τη να δει τον εαυτό του.