ΚΟΣΜΟΣ

Επιπτώσεις και παρενέργειες της παραπομπής

Η έκδοση Μιλόσεβιτς θα κορυφώσει εκ των πραγμάτων την σοβούσα εδώ και μήνες σύγκρουση κορυφής ανάμεσα στον πρόεδρο της Γιουγκοσλαβίας Κοστούνιτσα και στον πρωθυπουργό της Σερβίας Τζίντζιτς. Ο πρώτος αρνήθηκε να αναγνωρίσει την νομιμότητα του δικαστηρίου της Χάγης και αποτελεί σήμερα, με δεδομένη τη ντε φάκτο απόσχιση του Μαυροβουνίου, το μοναδικό σύμβολο ενότητας της χώρας.Εάν ο Τζίντζιτς κινηθεί προς εξουδετέρωση του Κοστούνιτσα, θα πριμοδοτήσει την αποσχιστική πολιτική Τζουγκάνοβιτς.

Η πραξικοπηματική μορφή της έκδοσης Μιλόσεβιτς-εν αγνοία του Κοστούνιτσα και παρά την αντίθετη απόφαση του συνταγματικού δικαστηρίου-θα θέσει σε δεινή δοκιμασία τη νομιμοφροσύνη των ενόπλων δυνάμεων και των δυνάμεων ασφαλείας, που τήρησαν ουδέτερη στάση στην κρίση του περασμένου Οκτωβρίου και διευκόλυναν την καθεστωτική αλλαγή.

Η οικονομική βοήθεια δεν έχει μέγεθος ικανό να αντισταθμίσει τις αποσταθεροποιητικές επιπτώσεις της έκδοσης.Η πιθανότερη εξελίξη είναι η φυγή προς τα εμπρός του Τζίντζιτς να αποτελέσει μοιραίο πλήγμα, όχι μόνον για την ενότητα της Γιουγκοσλαβίας, αλλά και για την ίδια τη δημοκρατική ομαλότητα της Σερβίας.

Διεθνείς επιπτώσεις

Οι επιπτώσεις όμως θα είναι μοιραίες και διεθνείς.Η Ουάσιγκτον επέμεινε στην έκδοση του Μιλόσεβιτς σε μία στιγμή που προσανατολίζεται στην αναδίπλωση της από τα Βαλκάνια και στο φόρτωμα της ευθύνης αποκλειστικά στους Ευρωπαίους εταίρους της.

Στο προχθεσινό της κύριο άρθρο η Μοντ υπογράμμιζε την ανακολουθία της αμερικανικής εμμονής να δει τον Μιλόσεβιτς στο εδώλιο της Χάγης και συγχρόνως να αρνείται να αποδεχθεί τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.

Το παράδοξο όμως δεν είναι νομικό αλλά κατ’ εξοχήν πολιτικό.Σε μία στιγμή αναδίπλωσης της Ουάσιγκτον στον μονομερή παρεμβατισμό,σε μία στιγμή που η κυβέρνηση Μπους καταβάλλει προσπάθειες να απαλλαγεί από τον εναγκαλισμό της ηγεσίας του UCK από την Ολμπράιτ και τον Χόλμπρουκ, η εμμονή της στην έκδοση Μιλόσεβιτς φωτίζει μία σταθερά της αμερικανικής πολιτικής:Τον φόβο για έναν ετερόκλητο δεσμό ταραξιών -από τον Νοριέγκα στον Παναμά,τον Σαντάμ στο Ιράκ και τον Μιλόσεβιτς στη Γιουγκοσλαβία και γιατί όχι τον Τσάβες της Βενεζουέλας αύριο, που παρενοχλούν το ηγεμονικό κύρος της μόνης υπερδύναμης.

Ο Μιλόσεβιτς, που είχε ως κύριο στόχο του την εξουσία και είχε τον πατριωτισμό ως σημαία ευκαιρίας, είχε τεθεί μάλλον άδοξα στο περιθώριο τον Οκτώβριο του 2000.Η αμερικανική εμμονή του προσφέρει μία ανέλπιστη ευκαιρία να υποδυθεί τον ρόλο του ήρωα του «αντιιμπεριαλιστικού αγώνα».